Στοχοι

Μην κυνηγάς τους στόχους σου
Σε μια εποχή που επικρατεί η γλώσσα και η σκέψη του μάρκετινγκ, όλοι μιλούν για στόχους. Βάλε στόχους, βρες τον στόχο, ιδού ο στόχος και δέκα βήματα για να τον πετύχεις, εσύ πόσους στόχους έβαλες σήμερα και πόσους πέτυχες τελικά για να σε επιβραβεύσουμε; Για την φιλοσοφία του Ζεν όλα αυτά είναι απλώς για τα σκουπίδια. Όχι γιατί δεν πρέπει να έχουμε στόχους στη ζωή μας, αλλά γιατί δεν γνωρίζουμε τον κατάλληλο τρόπο να εναρμονιστούμε μαζί τους. Στην πράξη, σημαίνει πως δεν ξέρουμε τον σωστό τρόπο να πετύχουμε.
Άφησε το πνεύμα σου ευκίνητο…
Το Ζεν έχει επηρεάσει τις ιαπωνικές πολεμικές τέχνες εδώ και αιώνες και η τοξοβολία είναι μια από αυτές. Μπορεί να βοηθήσει τον καταρρακωμένο και αγχωμένο Ευρωπαίο να αγωνιστεί σωστά στον στίβο της ζωής; Ναι, αν είναι έτοιμος να απαρνηθεί τον τυποποιημένο τρόπο σκέψης του. Σύμφωνα με το Ζεν στην τοξοβολία, όσο πιο πεισματικά επιμένεις να πετύχεις το στόχο, τόσο πιο δύσκολα το κατορθώνεις. Πρέπει να μάθεις να περιμένεις, αποδεσμεύοντας τον εαυτό σου από την πρόθεση να κατακτήσεις τον στόχο σου. Παράλογο; Όχι, γιατί αν αφήσεις το πνεύμα σου ευκίνητο και ελεύθερο, τότε θα έρθει ο στόχος στο βέλος σου. Αρκεί να μάθεις ότι οι εξασκημένοι Ιάπωνες δάσκαλοι της τοξοβολίας πετυχαίνουν το στόχο με τα βέλη τους και στο σκοτάδι, αλλά και με κλειστά τα μάτια. Εκείνη τη στιγμή δεν σκέφτονται, δεν προγραμματίζουν, δεν επιθυμούν, δεν περιμένουν να συμβεί κάτι. Μόνο συντονίζονται με τον στόχο, εναρμονίζοντας τις ψυχικές και σωματικές δυνάμεις τους.
Το «εγώ» μπαίνει στην άκρη…
Πώς πετυχαίνει ο παραδοσιακός Ιάπωνας τοξότης το στόχο του; Το «εγώ» μπαίνει τελείως στην άκρη και το πνεύμα έρχεται σε μία ιδιαίτερη κατάσταση εγρήγορσης. Τα μάτια… ακούνε και τα αυτιά… βλέπουνε. Η κατάσταση αυτή έχει μία περίεργη ιδιοτροπία για το δυτικό σκεπτικό. Θα λέγαμε ότι χαρακτηρίζεται από την απάθεια. Απάθεια για την επιτυχία ή την αποτυχία, για το καύχημα ή την επιβράβευση. Τον Ιάπωνα τοξοβόλο δεν τον νοιάζει ποιος είναι ο στόχος, πού βρίσκεται και ποια είναι η κατάλληλη στιγμή να εκτοξεύσει το βέλος του. Δεν τον ενδιαφέρει ποιος τον παρατηρεί, αν θα εισπράξει το χειροκρότημα, αν θα του πουν μπράβο. Είναι απλά ολόκληρος τόξο, βέλος και στόχος μαζί και αφήνει και τα τρία να παίξουν το ρόλο τους, χωρίς προσπάθεια. Ενεργεί ελεύθερα, χωρίς να κάνει σπατάλη δυνάμεων. Όλη η σοφία και η χάρη του συγκεντρώνονται στην αναπνοή του, αφήνοντας την κίνησή του να ξεδιπλωθεί αβίαστα. Κάνει την τέχνη χωρίς τέχνη. Απολαμβάνει τον ήχο της τεντωμένης χορδής του τόξου, την αφήνει να παίξει για λίγο και εκτοξεύει το βέλος με κίνηση γεμάτη ομορφιά, χωρίς το παραμικρό τράνταγμα του σώματος. Οι κινήσεις του είναι τόσο άνετες και ακριβείς, που μοιάζουν σχεδόν με παιχνίδι, ενώ η ίδια η πράξη είναι δυναμική. Κατέχει πολύ καλά το μυστικό: όσο πιο χαλαρωμένος είναι, τόσο περισσότερο ρέει η ενέργεια στα μέλη και οπλίζει το χέρι.
Η αλήθεια του Ζεν…
Κάθε τι που κάνουμε έχει ήδη γίνει προτού το αντιληφθούμε. Είμαστε οι ίδιοι ένας παλμός που μεταδίδεται σε όλα τα πράγματα που βρίσκονται τριγύρω μας, χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Αυτή είναι η πιο σύντομη και απλή αλήθεια του Ζεν.
Άρα, σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να αγχωθείς για τίποτα.
Όσο πιο χαλαρός/ή είσαι, τόσο καλύτερα λειτουργούν τα πράγματα. Μόλις σφιχτείς, σημαίνει ότι παίρνει μπρός η διαδικασία του εγωισμού και της απαίτησης να τα καταφέρεις οπωσδήποτε. Δεν χρειάζεται να πετρώσεις τους μηρούς σου – όπως ο Ανταίος που αντλούσε τη δύναμή του από τη γη – προσπαθώντας να κρατηθείς γερά στο έδαφος. Αν ποντάρεις σε αυτό, μπορεί να βρεθεί και για σένα ο Ηρακλής που θα σε ξεριζώσει μαζί με το έδαφος.
Η δύναμή σου προέρχεται από μέσα, από την ψυχή. Πάρε βαθειά αναπνοή και ξεκίνα, γιατί η αναπνοή είναι εκείνη που απελευθερώνει και ανοίγει καινούργιες δυνατότητες.
Αν πάλι δεχθείς κάποια παράφορη επίθεση, υποχώρησε με ευελιξία και χωρίς κανένα ξόδεμα ενέργειας. Κάν’ το όταν ο επιτιθέμενος δεν το περιμένει, ώστε η δύναμή του να επιστρέψει ενάντια στον ίδιο. Το νερό παραμερίζει, χωρίς ποτέ να υποχωρεί, λένε στην Ανατολή. Και μάλλον έχουν δίκιο…Άφησε το πνεύμα σου ευκίνητο…Το Ζεν έχει επηρεάσει τις ιαπωνικές πολεμικές τέχνες εδώ και αιώνες και η τοξοβολία είναι μια από αυτές. Μπορεί να βοηθήσει τον καταρρακωμένο και αγχωμένο Ευρωπαίο να αγωνιστεί σωστά στον στίβο της ζωής; Ναι, αν είναι έτοιμος να απαρνηθεί τον τυποποιημένο τρόπο σκέψης του. Σύμφωνα με το Ζεν στην τοξοβολία, όσο πιο πεισματικά επιμένεις να πετύχεις το στόχο, τόσο πιο δύσκολα το κατορθώνεις. Πρέπει να μάθεις να περιμένεις, αποδεσμεύοντας τον εαυτό σου από την πρόθεση να κατακτήσεις τον στόχο σου. Παράλογο; Όχι, γιατί αν αφήσεις το πνεύμα σου ευκίνητο και ελεύθερο, τότε θα έρθει ο στόχος στο βέλος σου. Αρκεί να μάθεις ότι οι εξασκημένοι Ιάπωνες δάσκαλοι της τοξοβολίας πετυχαίνουν το στόχο με τα βέλη τους και στο σκοτάδι, αλλά και με κλειστά τα μάτια. Εκείνη τη στιγμή δεν σκέφτονται, δεν προγραμματίζουν, δεν επιθυμούν, δεν περιμένουν να συμβεί κάτι. Μόνο συντονίζονται με τον στόχο, εναρμονίζοντας τις ψυχικές και σωματικές δυνάμεις τους.Το «εγώ» μπαίνει στην άκρη…Πώς πετυχαίνει ο παραδοσιακός Ιάπωνας τοξότης το στόχο του; Το «εγώ» μπαίνει τελείως στην άκρη και το πνεύμα έρχεται σε μία ιδιαίτερη κατάσταση εγρήγορσης. Τα μάτια… ακούνε και τα αυτιά… βλέπουνε. Η κατάσταση αυτή έχει μία περίεργη ιδιοτροπία για το δυτικό σκεπτικό. Θα λέγαμε ότι χαρακτηρίζεται από την απάθεια. Απάθεια για την επιτυχία ή την αποτυχία, για το καύχημα ή την επιβράβευση. Τον Ιάπωνα τοξοβόλο δεν τον νοιάζει ποιος είναι ο στόχος, πού βρίσκεται και ποια είναι η κατάλληλη στιγμή να εκτοξεύσει το βέλος του. Δεν τον ενδιαφέρει ποιος τον παρατηρεί, αν θα εισπράξει το χειροκρότημα, αν θα του πουν μπράβο. Είναι απλά ολόκληρος τόξο, βέλος και στόχος μαζί και αφήνει και τα τρία να παίξουν το ρόλο τους, χωρίς προσπάθεια. Ενεργεί ελεύθερα, χωρίς να κάνει σπατάλη δυνάμεων. Όλη η σοφία και η χάρη του συγκεντρώνονται στην αναπνοή του, αφήνοντας την κίνησή του να ξεδιπλωθεί αβίαστα. Κάνει την τέχνη χωρίς τέχνη. Απολαμβάνει τον ήχο της τεντωμένης χορδής του τόξου, την αφήνει να παίξει για λίγο και εκτοξεύει το βέλος με κίνηση γεμάτη ομορφιά, χωρίς το παραμικρό τράνταγμα του σώματος. Οι κινήσεις του είναι τόσο άνετες και ακριβείς, που μοιάζουν σχεδόν με παιχνίδι, ενώ η ίδια η πράξη είναι δυναμική. Κατέχει πολύ καλά το μυστικό: όσο πιο χαλαρωμένος είναι, τόσο περισσότερο ρέει η ενέργεια στα μέλη και οπλίζει το χέρι.Η αλήθεια του Ζεν…Κάθε τι που κάνουμε έχει ήδη γίνει προτού το αντιληφθούμε. Είμαστε οι ίδιοι ένας παλμός που μεταδίδεται σε όλα τα πράγματα που βρίσκονται τριγύρω μας, χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Αυτή είναι η πιο σύντομη και απλή αλήθεια του Ζεν.Άρα, σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να αγχωθείς για τίποτα.Όσο πιο χαλαρός/ή είσαι, τόσο καλύτερα λειτουργούν τα πράγματα. Μόλις σφιχτείς, σημαίνει ότι παίρνει μπρός η διαδικασία του εγωισμού και της απαίτησης να τα καταφέρεις οπωσδήποτε. Δεν χρειάζεται να πετρώσεις τους μηρούς σου – όπως ο Ανταίος που αντλούσε τη δύναμή του από τη γη – προσπαθώντας να κρατηθείς γερά στο έδαφος. Αν ποντάρεις σε αυτό, μπορεί να βρεθεί και για σένα ο Ηρακλής που θα σε ξεριζώσει μαζί με το έδαφος.Η δύναμή σου προέρχεται από μέσα, από την ψυχή. Πάρε βαθειά αναπνοή και ξεκίνα, γιατί η αναπνοή είναι εκείνη που απελευθερώνει και ανοίγει καινούργιες δυνατότητες.Αν πάλι δεχθείς κάποια παράφορη επίθεση, υποχώρησε με ευελιξία και χωρίς κανένα ξόδεμα ενέργειας. Κάν’ το όταν ο επιτιθέμενος δεν το περιμένει, ώστε η δύναμή του να επιστρέψει ενάντια στον ίδιο. Το νερό παραμερίζει, χωρίς ποτέ να υποχωρεί, λένε στην Ανατολή. Και μάλλον έχουν δίκιο…


7 Ομοκεντροι κυκλοι αυτογνωσιας 

http://www.facebook.com/photo.php?fbid=626936053987065&set=a.615627465117924.1073741830.193914440622564&type=1

* Reminder

Να μετατρέπω τα εμπόδια σε νέες ευκαιρίες

Ετσι απλά...

γιατί δεν με δέχτηκες γι'αυτό που είμαι

αλλα γι'αυτό που ήθελες να ήμουν.

Δεν με καταλαβες

και φταω εγώ.

Κι εσύ! που είσαι τόσο διαφορετικος

NY Times Αφιέρωμα: Η θλίψη της Ισπανίας

                                                 http://www.lifo.gr/team/omorfia/35151

Ευχαριστούμε πολύ τη New York Times για αυτό το όμορφο αφιέρωμα. [http://www.nytimes.com/eurocrisis-photos-spain] Πραγματικά, υπάρχουν υπέροχες φωτογραφίες... Ακόμα και μέσα από αυτό που ονομάζουν θλίψη φαίνεται κάτι πιό βαθύ: υπάρχει μέσα σ'αυτές ένας δυναμισμός που τα αμερικανάκια ουτέ ξέρουν τι είναι, δεν μπορούν να το δουν. Προβληματισμός, αγανάκταση, συνειδητοποίηση και αυτά οδηγούν κάπου, τα πράγματα δεν θα μείνουν για πάντα έτσι, δεν θα τα αφήσουμε. Αντίθετα στην Αμερική,την υπερδύναμη (αυτή την εικόνα τουλάχιστον θέλει να προβάλλει), όλα είναι υπό έλεγχο, εκεί υπάρχουν λεφτά, αυτοί δεν χρειάζονται δανεισμό. Εμείς, Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλλία, Ιταλία είμαστε οι αξιολύπητοι που χρειαζόμαστε την βοήθεια τους! Άσχετα αν από εκεί ξεκίνησαν όλα, αυτοί πρωτοι πρώτοι έβαλαν τον κόσμο ολόκληρο σ' αυτό το τρυπάκι που ονομάζεται κρίση. Μα εκτός από τη θλίψη σ'αυτές τις χώρες υπάρχουν κι άλλες φωτογραφίες με χαμόγελα, ήλιο, θάλασσα, ανθρώπους ζωντανούς... πάντα θα υπάρχουν γιατι εμείς ξέρουμε να ζούμε, να εκτιμούμε και τα λίγα, να βλέπουμε την ομορφιά γύρω μας σε όλα τα μικρά και σε ότι μας προσφέρεται δωρεάν από τη φύση και από τους Ανθρώπους.

Βάβαια, δεν ανησυχούμε για τίποτα αφου στο πλευρό μας έχουμε Αμερική, Ευρώπη, ΔΝΤ κτλ που μας στηρίζουν και είναι πάντα πρόθυμοι να βοηθήσουν δανείζοντας και δείχνοντας την συμπαράσταση τους στις δύσκολες στιγμές που περνούμε.

midnight in a perfect world

Le voyage dans la lune

Κάποιες βραδιές είναι απλά διαφορετικές. 
Είναι νύχτες ή μέρες που δεν μοιάζουν με τις άλλες. Και είναι κάποια μέρη, ανθρώποι, καταστάσεις τόσο αλλιώτικα που μοιάζουν σαν να ανήκουν αλλού. Βρίσκονται όμως εδώ και έχουν να αφήσουν το δικό τους στίγμα, να δώσουν ένα τόνο ομορφιάς και ποιότητας, να μας θυμίσουν κάτι από φεγγάρι.

A night dedicated to George Méliès. A French filmmaker who used Augmented Reality to craft the world’s first science fiction movie, “A Trip to the Moon”. Guided by his creative instincts and artistic passion he produced surreal settings of illusory, dreamed-up, realities. He was the first man to realize that films could capture dreams and has since taken the cinematic imagination on a fantastic new voyage.

Essoterika is taking this voyage with you as we depart for “A Trip to the Moon” with sounds of contemplative spaciousness that evoke a continuum of spatial imagery and emotion. A night of deep listening, an awareness of the spatiality of sound phenomeno. A psychonautic listening of multiple genres that produce a subtle trance-like state which can in turn lead to sensations of flying, floating, cruising, gliding, or hovering and expansive moods.

http://www.facebook.com/events/trip to the moon

Gently gliding through space you start to comprehend the enormity which surrounds you.  No boundaries exist.  Only those which are physically impossible to bypass and those which are set by yourself.

You start to imagine what is waiting for you upon your arrival.  Will it be awe-inspiring, will it be mind expanding, or will it simply be a disappointment.  The destination has been reached and your expectations are not comparable to the spectacle you are experiencing.  Words, thoughts, images, cannot express the sights you are seeing.  Your everyday existence suddenly ceases to exist and you are open to the full possibilities which unravel themselves in front of you.  Nothing seems unreachable, your only enemy is time...  As you peer at the world you forget that it is a place in which you exist physically.  It is now a place which you only exist mentally, in the consciousness of those who have experienced you.

The earth and the space, in which it exists, seem to be in unison, both supporting and existing in conjuction with each other.  You then focus on the earth and capture its beauty, as it floats in the seemingly endless darkness.  You marvel at its colours as it shines through the darkness, illuminating the space surrounding it.  You see a planet which radiates so much light and energy, and you then understand how this planet gives life to all living creatures upon it.  You then think about all the problems which exist within it, all the pain, all the suffering and all the misery, and you understand that it is the human mind and the 'boundaries' imprisoning individuals which are the root of the problem.

Suddenly you take off and begin your descent to the earth.  You start thinking of the boundaries which will limit your own possibilities and you find yourself back on earth, limited physically by your earthly surroundings, but you now have the knowledge of the possibilities which exist but can only be experienced on your next   'trip to the moon'.

Taken from: http://www.exoticamusicevents.com/music-news/a-trip-to-the-moon/

Eιναι στιγμές, ήχοι, εικόνες, καταστάσεις που μας κάνουν να αναρωτιόμαστε, να αμφισβητούμε την ύπαρξη μας, τον κόσμο ολόκληρο, τι υπάρχει και τι δεν υπάρχει 

 Αυτή την παρασκευή η Εσσωτέρικα μας πάει πίσω στο 1902 για να συνειδητοποιήσουμε για άλλη μια φορά πως η φαντασία κάνει θαύματα, χαράζει πορείες και καθορίζει ζωές... Μα η φαντασία θέλει θάρρος και τόλμη, για να την ακολουθήσεις θέλει δύναμη και πάθος.

Μιλάμε για εποχή που η επιστημονική φαντασία δεν ήταν καθημερινότητα αλλά καινοτομία.. τόσο πίσω! Μα τόσο κοντά που στις ανάγκες, στα θέλω και στους φόβους μας δεν άλλαξε τίποτα. Ακόμα κι αν το ταξίδι στο φεγγάρι δεν είναι επιστημονική φαντασία μα πραγματικότητα εδώ και μισό αιώνα. Aκόμα κι αν από το ταξίδι στο φεγγάρι έχουμε πάει χιλια δυο σταδία μπροστά.

Τα λίγα

Εγώ θέλω τα λίγα! Τα πολλά δεν μου φτάνουν.. Δεν μου φτάνουν γιατί πάντα θα με κάνουν αχορταγη, πάντα θα με κάνουν να νιώθω πως δεν έχω τίποτα. Τα λίγα με γεμίζουν. Αυτές οι μικρές δόσεις χαράς είναι που με κάνουν να νιώθω τον κόσμο, αυτό το άθλιο κουκλοθέατρο που μας έριξαν μέσα μα που κρύβει τόσα πολλά και τόσα όμορφα. Θελω τα λίγα που ξεπηδούν από το πουθενά, αυτά που κάνουν τα αδιέξοδο να φαίνεται παράδεισος. Θέλω μια αγκαλια που να αντικαθιστά όλα τα δάκρυα, τον πόνο, την αβεβαιότητα. Δεν θέλω τις πολλές καθημερινές αγκαλιές, θέλω αυτήν που νόμιζα πως δεν θα ερχόταν ποτέ. Θέλω αυτή την αγάπη που βρισκεται μέσα στα βαθύ της ψυχής μου και της ψυχής του, αυτή που δεν φαίνετα μα υπάρχει. Οχι αυτήν που φαινεται αγάπη μα αυτή που είναι αγαπη, αυτή που νιωθεται και βρίσκεται σε κάθε κομματάκι του μυαλού και τις καρδιάς. Και, κυρίως, δεν θέλω την αγάπη που γεννιέται μέσα από την ανάγκη μα αυτή που σχηματίζεται μέσα από χημικές διεργασίες και αντιδράσεις του κορμιού και του μυαλού, αυτή που φουντώνει από μονη της μέσα μου απλά γιατί αυτός που έχω απέναντι μου επιδρά με κάποιο τρόπο ανεξήγητο μα υπεροχο στο μέσα μου... Αυτήν που η λογική δεν θα μπορέσει ποτέ να καταλάβει, να εξηγήσει ή να ελέγξει.