midnight in a perfect world

Le voyage dans la lune

Κάποιες βραδιές είναι απλά διαφορετικές. 
Είναι νύχτες ή μέρες που δεν μοιάζουν με τις άλλες. Και είναι κάποια μέρη, ανθρώποι, καταστάσεις τόσο αλλιώτικα που μοιάζουν σαν να ανήκουν αλλού. Βρίσκονται όμως εδώ και έχουν να αφήσουν το δικό τους στίγμα, να δώσουν ένα τόνο ομορφιάς και ποιότητας, να μας θυμίσουν κάτι από φεγγάρι.

A night dedicated to George Méliès. A French filmmaker who used Augmented Reality to craft the world’s first science fiction movie, “A Trip to the Moon”. Guided by his creative instincts and artistic passion he produced surreal settings of illusory, dreamed-up, realities. He was the first man to realize that films could capture dreams and has since taken the cinematic imagination on a fantastic new voyage.

Essoterika is taking this voyage with you as we depart for “A Trip to the Moon” with sounds of contemplative spaciousness that evoke a continuum of spatial imagery and emotion. A night of deep listening, an awareness of the spatiality of sound phenomeno. A psychonautic listening of multiple genres that produce a subtle trance-like state which can in turn lead to sensations of flying, floating, cruising, gliding, or hovering and expansive moods.

http://www.facebook.com/events/trip to the moon

Gently gliding through space you start to comprehend the enormity which surrounds you.  No boundaries exist.  Only those which are physically impossible to bypass and those which are set by yourself.

You start to imagine what is waiting for you upon your arrival.  Will it be awe-inspiring, will it be mind expanding, or will it simply be a disappointment.  The destination has been reached and your expectations are not comparable to the spectacle you are experiencing.  Words, thoughts, images, cannot express the sights you are seeing.  Your everyday existence suddenly ceases to exist and you are open to the full possibilities which unravel themselves in front of you.  Nothing seems unreachable, your only enemy is time...  As you peer at the world you forget that it is a place in which you exist physically.  It is now a place which you only exist mentally, in the consciousness of those who have experienced you.

The earth and the space, in which it exists, seem to be in unison, both supporting and existing in conjuction with each other.  You then focus on the earth and capture its beauty, as it floats in the seemingly endless darkness.  You marvel at its colours as it shines through the darkness, illuminating the space surrounding it.  You see a planet which radiates so much light and energy, and you then understand how this planet gives life to all living creatures upon it.  You then think about all the problems which exist within it, all the pain, all the suffering and all the misery, and you understand that it is the human mind and the 'boundaries' imprisoning individuals which are the root of the problem.

Suddenly you take off and begin your descent to the earth.  You start thinking of the boundaries which will limit your own possibilities and you find yourself back on earth, limited physically by your earthly surroundings, but you now have the knowledge of the possibilities which exist but can only be experienced on your next   'trip to the moon'.

Taken from: http://www.exoticamusicevents.com/music-news/a-trip-to-the-moon/

Eιναι στιγμές, ήχοι, εικόνες, καταστάσεις που μας κάνουν να αναρωτιόμαστε, να αμφισβητούμε την ύπαρξη μας, τον κόσμο ολόκληρο, τι υπάρχει και τι δεν υπάρχει 

 Αυτή την παρασκευή η Εσσωτέρικα μας πάει πίσω στο 1902 για να συνειδητοποιήσουμε για άλλη μια φορά πως η φαντασία κάνει θαύματα, χαράζει πορείες και καθορίζει ζωές... Μα η φαντασία θέλει θάρρος και τόλμη, για να την ακολουθήσεις θέλει δύναμη και πάθος.

Μιλάμε για εποχή που η επιστημονική φαντασία δεν ήταν καθημερινότητα αλλά καινοτομία.. τόσο πίσω! Μα τόσο κοντά που στις ανάγκες, στα θέλω και στους φόβους μας δεν άλλαξε τίποτα. Ακόμα κι αν το ταξίδι στο φεγγάρι δεν είναι επιστημονική φαντασία μα πραγματικότητα εδώ και μισό αιώνα. Aκόμα κι αν από το ταξίδι στο φεγγάρι έχουμε πάει χιλια δυο σταδία μπροστά.

Τα λίγα

Εγώ θέλω τα λίγα! Τα πολλά δεν μου φτάνουν.. Δεν μου φτάνουν γιατί πάντα θα με κάνουν αχορταγη, πάντα θα με κάνουν να νιώθω πως δεν έχω τίποτα. Τα λίγα με γεμίζουν. Αυτές οι μικρές δόσεις χαράς είναι που με κάνουν να νιώθω τον κόσμο, αυτό το άθλιο κουκλοθέατρο που μας έριξαν μέσα μα που κρύβει τόσα πολλά και τόσα όμορφα. Θελω τα λίγα που ξεπηδούν από το πουθενά, αυτά που κάνουν τα αδιέξοδο να φαίνεται παράδεισος. Θέλω μια αγκαλια που να αντικαθιστά όλα τα δάκρυα, τον πόνο, την αβεβαιότητα. Δεν θέλω τις πολλές καθημερινές αγκαλιές, θέλω αυτήν που νόμιζα πως δεν θα ερχόταν ποτέ. Θέλω αυτή την αγάπη που βρισκεται μέσα στα βαθύ της ψυχής μου και της ψυχής του, αυτή που δεν φαίνετα μα υπάρχει. Οχι αυτήν που φαινεται αγάπη μα αυτή που είναι αγαπη, αυτή που νιωθεται και βρίσκεται σε κάθε κομματάκι του μυαλού και τις καρδιάς. Και, κυρίως, δεν θέλω την αγάπη που γεννιέται μέσα από την ανάγκη μα αυτή που σχηματίζεται μέσα από χημικές διεργασίες και αντιδράσεις του κορμιού και του μυαλού, αυτή που φουντώνει από μονη της μέσα μου απλά γιατί αυτός που έχω απέναντι μου επιδρά με κάποιο τρόπο ανεξήγητο μα υπεροχο στο μέσα μου... Αυτήν που η λογική δεν θα μπορέσει ποτέ να καταλάβει, να εξηγήσει ή να ελέγξει.

Κουβέντες με το ταβάνι #5

Tι είναι σωστό; Τι είναι λάθος; Ποιος στο καλό αποφασίζει;

Παλεύω να βρω το σωστό, 

τρώγομαι με τα λάθη μου


Μα καταλήγω:
Τελικά μόνο οπτικές γωνίες υπάρχουν.. αυτές που σχηματίζονται μέσα από αυτά που κουβαλάμε μέσα μας, μακριά από αυτά που μας φορτώνουν, μακριά από ολα αυτα που μας γεμίζουν τον εγκέφαλο καθημερινά
Τι είναι σωστό για μένα είναι κάτι άλλο και πολύ διαφορετικό από το τι είναι σωστο για σένα,
το δικό σου λάθος μπορεί να ´ναι για μένα κατόρθωμα και το δικό σου σωστό για μένα αποτυχία

Λάθος; Σωστο; Ποιος τελικά αποφασιζει; Πολύ απλα, για μένα αποφασίζω εγώ, για σένα αποφασίζει οποίος εσύ επιλέγεις να αποφασίζει
Ή καλύτερα απλά διαγράφουμε αυτές τις λέξεις και προχωράμε στο άγνωστο και χωρίς οδηγούς..
Πέφτουμε, σηκωνομαστε, πληγωνομαστε, μαθαίνουμε, δίνουμε, μοιραζομαστε, γεμιζουμε
Σωστό και λάθος δεν υπάρχει! Μόνο επιλογές, εμπειρίες, στιγμές καλές και κακές, εύκολες και δύσκολες... Όλα είναι μέσα στο παιχνίδι.
Ακούμε την καρδιά μας, εμπιστευόμαστε το μυαλό μας
Κι ότι βγει! Τουλάχιστον δεν σπαταλήσαμαι μια ζωή να ψάχνουμε τι είναι σωστο και τι είναι λάθος, διοχετεύουμε αυτή την ενέργεια σε κάτι πιο ουσιαστικό,
δεν χάσαμε μια ζωή ακολουθώντας πιστά το σωστό που μας επέβαλαν

Μπατσοι, γουρουνια, δολοφονοι

 Όχι λεβέντες, ως εδώ, δεν έχετε καμιά δικαιολογία!


Εκτός απ τα παιδιά σας,υπάρχουν και τα δικά μας ! ! !
Εσείς τους δίνετε διάρκεια...

Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία πλέον για τον άνθρωπο - αστυνομικό.Μέχρι τώρα υπήρξαν στιγμές μέσα σε τόσους αγώνες που κάθε φορά που τους είχαμε απέναντί μας αναρωτιόμουν πως να αισθάνοντε και τι να σκέφτοντε.Ο ανθρώπινος παράγοντας,πάντα μου έκλεινε το στόμα...

Ένας γνωστός αστυνομικός κάποτε μου είπε:...

''Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς,πρέπει να εκτελέσουμε τις εντολές που μας δίνουν και αν δεν το κάνουμε,θα έχουμε πολύ σοβαρές συνέπειες...και έχουμε παιδιά να μεγαλώσουμε''.

Το ίδιο το σύστημα σας αναγκάζει να είστε άνθρωποι εναντίων ανθρώπων...

Μην σκέφτεστε μόνο το φαγητό των παιδιών σας ρε λεβέντες,σκεφτείτε και τα δικαιώματά που έχουν ως άνθρωποι και τους τα καταστρέφετε,δεν έχετε καμιά δικαιολογία πλέον,κάντε κάτι κι εσείς,δεν συμμετέχετε ούτε στο σύνολο ούτε στα προβλήματά του,ξεχνάτε πως μέρος του συνόλου είναι και τα παιδιά σας και αυτά κι εμείς και τα δικά μας παιδιά,χρειαζόμαστε την αλληλεγγύη σας,ποιο πολύ από ποτέ θα έλεγα.

Προστατεύετε ένα σάπιο πολιτικό σύστημα και αυτούς που το αποτελούν,'σεις οι ίδιοι δεν τους κατηγορείτε όταν έχετε τη στολή κρεμασμένη στη ντουλάπα?Είσαστε απέναντι στο ίδιο για όλους μας πρόβλημα,είστε απέναντι στο μέλλον των παιδιών σας,αν δεν λυπάστε τον κοσμάκη λυπηθείτε αυτά,ΕΣΕΙΣ ΔΙΝΕΤΕ ΔΙΑΡΚΕΙΑ...Εσείς θα τα στείλετε μετανάστες,με τη δική σας πλάτη διαλύεται η παιδεία που τους ανήκει,ΕΣΕΙΣ τους απογορεύετε να έχουν δωρεάν ΥΓΕΙΑ.

Εσείς διατηρείτε ζωντανή μια πολιτική που γράφεται με μαύρα γράμματα στη σύγχρονη ιστορία αυτού του τόπου την οποία μετά από χρόνια θα διαβάζουν τα παιδιά σας στα δικά τους παιδιά και θα αποφεύγουν τις απαντήσεις στις δύσκολες προσωπικές ερωτήσεις....

Κάντε κάτι λοιπόν για να έχετε δικαίωμα στη λίστα των ηρώων...Θυμάμαι τον δικό μου παππού,μέχρι πριν πεθάνει,κάθε φορά που συναντούσε κάποιον συνταξιούχο και τότε υπάλληλο της χωροφυλακής,έκανε σαν ταύρος εν υαλοπωλείω,τριάντα κάτι χρόνια μετά...

Άραγε όταν γυρίζετε το βράδι στα σπίτια σας,μιλάτε στα παιδιά σας για δικαιοσύνη και δημοκρατία όταν πριν από λίγο ψεκάζατε με χημικά τον κόσμο επειδή βγήκε να διαδηλώσει γιατί έχασε τη δουλειά του?

Όχι λεβέντες,ως εδώ,δεν έχετε καμία δικαιολογία,ΕΣΕΙΣ ΔΙΝΕΤΕ ΔΙΑΡΚΕΙΑ.Εκτός απ τα παιδιά σας,υπάρχουν και τα δικά μας.

Αναφέρομαι μόνο στους ματατζήδες και αυτούς που δείχνουν υπερβάλλοντα ζήλο με μοναδικό τους όπλο τη ρουφιανιά.

Αντώνης Ζέρβας

ΠΗΓΗ: eleftheriskepsii.blogspot.com

Εχουμε και παιδιά να μεγαλώσουμε! Τι θα τα ταισουμε;

Μόνο που τα παιδιά δεν μεγαλώνουν μόνο με φαΐ, υπάρχουν άλλες τροφές ουσιαστικοτερες. Παιδεία, ελευθερία, ανθρωπιά, αληθεια, αλληλεγγύη... το δικαίωμα για ένα κόσμο όμορφο, ένα κόσμο δικό μας, ανθρώπους αληθινους!

Αντ´αυτου επιλέγετε να στηρίζετε το σύστημα αυτό που τους στερεί ο,τι σημαντικότερο έχουν: αξίες, αξιοπρέπεια, ευκαιρίες μα πάνω απ'όλα ελευθερία. Και μας τα παίρνει με τέτεοιο τρόπο που δεν μας αφήνει να το καταλάβουμε.

Ενα σύστημα που αποφασιζει και πραττει για αυτά και που στην ουσια τους στερεί την ευκαιρία τους να ζησουν

Βέβαια το σύστημα μας έχει κάνει τόσο πολύ να εξαρτιώμαστε απο αυτό, να βλέπουμε τον τροπο ζωής που μας προσφέρει ως την καλυτερη ή την μονη μας επιλογή

Όλο παιχνιδακια το Συμπαν

Sunday 16 Dec 2012

[Taker from Moby's Journal]

«here's a picture i took earlier. i'm not sure what it is, exactly, but i'm choosing to believe that it's a raven harbinger of some sort of relatively benign apocalypse or it could just be a crow.

                        

but as the mayan apocalypse is almost upon us i'm going to go with 'raven harbinger' rather than 'crow'. or both.
so. i have my own hopes/thoughts about the upcoming mayan apocalypse.
first and foremost is my hope that we're somehow moving out of the age of stupid.
for millions of years our ancestors had to deal with problems that were not of their own making. like, for example, bears and lions and scarcity.
and now we primarily have to deal with problems of our own making: obesity, cigarettes, war, rape, famine, pollution, intolerance, global warming, gun violence, murder, etc, etc.
and we unfortunately have no one to blame but ourselves.
we've created paradise and filled it with problems.
so my hope is that the apocalypse will somehow get people to wake up and stop being so pointlessly and avoidably stupid.
and to stop creating problems for themselves. and, while we're at it, for others.
which sounds glib, i know.
but that's what i'm hoping. maybe, as some smart people think, it's also leaving behind the era of belligerent patriarchy and moving into an era of benign matriarchy.
maybe it's when the polar ice sheets fall into the sea and we realize that there are consequences to idling our cars in the parking lot at starbucks.
or, simply, it's when we(me included) all wake up and stop being stupid.
maybe it's when we stop wrapping plastic toys in plastic shrink wrap.
maybe it's when we stop feeding thousands of pounds of grain to cows when that same grain could actually be fed to starving humans.
maybe it's when governments stop subsidizing tobacco production.
maybe it's when we stop heating our driveways.
maybe it's when the punishment for rape becomes greater than the punishment for growing marijuana.
maybe it's when we stop paying professional athletes 10,000 times more than school teachers.
maybe it's when we stop using drinkable water in our toilets.
maybe it's when we stop using poison to keep golf courses looking green.
maybe it's when the background check on buying a gun becomes more extensive than the background check on adopting a cat.
and so on. and so on.
in any case, here's a picture of a crow who is heralding the end of the age of stupid.»

http://www.moby.com/journal/2012-12-16/

Και μόλις σήμερα βλέπαμε ένα πανέμορφο ουρανό και τον ήλιο να ξεπροβάλλει κοκκινοπός, ακούγαμε Moby και μιλούσαμε γι'αυτόν... επιστρέφαμε από μια όμορφη σαββατιάτικη έξοδο, από ένα μέρος με ωραία μουσική και ξεχωριστούς ανθρώπους :)

Ψαχουλεύοντας...

πέφτω πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί... Τα γράμματα είναι δικά μου. Δεν πρέπει να είναι πολύ παλιό. Πρέπει να το είχα γράψει πέρσι μέσα σε κανένα τρένο. Διαβάζω: 

"Πού είμουν, πού είμαι πού θα είμαι... Πάνω, κάτω, όλα γυρίζουν. Το μόνο που μένει σταθερό είναι το 'δεν ξέρεις τι σε περιμένει αύριο΄. Η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια, σε παρασέρνει στους ρυθμούς της, σε βάζει σε άλλα τρυπάκια, όπου θέλει αυτή κι εσύ άντε να τα βγάλεις πέρα. Κι όμως, τα βγάζεις πέρα! Εύκολα, δύσκολα τα καταφέρνεις! Και πάντα όταν κοιτας πίσω ένα χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη (είτε γιατί πέρασαν, είτε γιατί υπήρξαν).
Γρήγορα! Όλα κυλούνε γρήγορα... Κι εμείς πέφτουμε στην παγίδα, ξεγελιώμαστε, δεν τα υπολογίζουμε, αφήνουμε τις στιγμές να περνούν, έτσι χωρίς να τις εκτιμούμε. Ξεχνάμε πως σ' αυτή τη στιγμή που ζούμε τώρα, σ' αυτή την τόση δα στιγμή που περνά από μπροστά μας βρίσκεται η ζω'η μας, το είναι μας ολόκληρο. Από τέτοιες μικρές στιγμές είναι φτιαγμένη όλη μου η ζωή, [στιγμές που άφησαν να περάσουν ανεκμετάλλευτες, ευκαιρίες που δεν άρπαξα, ανθρώπους που έχασα].
Κι έτσι επιλέγω σ' αυτή τη μικρή στιγμή, σ' αυτό τον άνθρωπο που η ζωή έριξε στον δρόμο μου σαν να τα είχαμε κανονίσει με το σύμπαν, να τα δώσω όλα... Μόνο τότε θα πάρω πίσω τις καλύτερες στιγμές, αυτό που τελικά μένει και το μόνο που αξίζει."

Σ΄εσάς μάλλον δεν θα λένε και πολλα μα εγώ ακόμα και τώρα νιώθω την κάθε λέξη 

Κι εγω που έχω ένα θεματάκι με οτιδήποτε υφίσταται υλικά θα φυλάξω κάπου αυτό το χαρτάκι για να το ξαναβρώ κάποτε και να νιώσω ξανά αυτό που νιώθω τώρα και αυτό που ένιωθα τότε