Τα λίγα

Εγώ θέλω τα λίγα! Τα πολλά δεν μου φτάνουν.. Δεν μου φτάνουν γιατί πάντα θα με κάνουν αχορταγη, πάντα θα με κάνουν να νιώθω πως δεν έχω τίποτα. Τα λίγα με γεμίζουν. Αυτές οι μικρές δόσεις χαράς είναι που με κάνουν να νιώθω τον κόσμο, αυτό το άθλιο κουκλοθέατρο που μας έριξαν μέσα μα που κρύβει τόσα πολλά και τόσα όμορφα. Θελω τα λίγα που ξεπηδούν από το πουθενά, αυτά που κάνουν τα αδιέξοδο να φαίνεται παράδεισος. Θέλω μια αγκαλια που να αντικαθιστά όλα τα δάκρυα, τον πόνο, την αβεβαιότητα. Δεν θέλω τις πολλές καθημερινές αγκαλιές, θέλω αυτήν που νόμιζα πως δεν θα ερχόταν ποτέ. Θέλω αυτή την αγάπη που βρισκεται μέσα στα βαθύ της ψυχής μου και της ψυχής του, αυτή που δεν φαίνετα μα υπάρχει. Οχι αυτήν που φαινεται αγάπη μα αυτή που είναι αγαπη, αυτή που νιωθεται και βρίσκεται σε κάθε κομματάκι του μυαλού και τις καρδιάς. Και, κυρίως, δεν θέλω την αγάπη που γεννιέται μέσα από την ανάγκη μα αυτή που σχηματίζεται μέσα από χημικές διεργασίες και αντιδράσεις του κορμιού και του μυαλού, αυτή που φουντώνει από μονη της μέσα μου απλά γιατί αυτός που έχω απέναντι μου επιδρά με κάποιο τρόπο ανεξήγητο μα υπεροχο στο μέσα μου... Αυτήν που η λογική δεν θα μπορέσει ποτέ να καταλάβει, να εξηγήσει ή να ελέγξει.