Monday, December 31, 2012
Wednesday, December 26, 2012
Le voyage dans la lune
Κάποιες βραδιές είναι απλά διαφορετικές.
Είναι νύχτες ή μέρες που δεν μοιάζουν με τις άλλες. Και είναι κάποια μέρη, ανθρώποι, καταστάσεις τόσο αλλιώτικα που μοιάζουν σαν να ανήκουν αλλού. Βρίσκονται όμως εδώ και έχουν να αφήσουν το δικό τους στίγμα, να δώσουν ένα τόνο ομορφιάς και ποιότητας, να μας θυμίσουν κάτι από φεγγάρι.
A night dedicated to George Méliès. A French filmmaker who used Augmented Reality to craft the world’s first science fiction movie, “A Trip to the Moon”. Guided by his creative instincts and artistic passion he produced surreal settings of illusory, dreamed-up, realities. He was the first man to realize that films could capture dreams and has since taken the cinematic imagination on a fantastic new voyage.
Essoterika is taking this voyage with you as we depart for “A Trip to the Moon” with sounds of contemplative spaciousness that evoke a continuum of spatial imagery and emotion. A night of deep listening, an awareness of the spatiality of sound phenomeno. A psychonautic listening of multiple genres that produce a subtle trance-like state which can in turn lead to sensations of flying, floating, cruising, gliding, or hovering and expansive moods.
http://www.facebook.com/events/trip to the moon
.jpg)
Είναι νύχτες ή μέρες που δεν μοιάζουν με τις άλλες. Και είναι κάποια μέρη, ανθρώποι, καταστάσεις τόσο αλλιώτικα που μοιάζουν σαν να ανήκουν αλλού. Βρίσκονται όμως εδώ και έχουν να αφήσουν το δικό τους στίγμα, να δώσουν ένα τόνο ομορφιάς και ποιότητας, να μας θυμίσουν κάτι από φεγγάρι.
Essoterika is taking this voyage with you as we depart for “A Trip to the Moon” with sounds of contemplative spaciousness that evoke a continuum of spatial imagery and emotion. A night of deep listening, an awareness of the spatiality of sound phenomeno. A psychonautic listening of multiple genres that produce a subtle trance-like state which can in turn lead to sensations of flying, floating, cruising, gliding, or hovering and expansive moods.
http://www.facebook.com/events/trip to the moon
.jpg)
Gently gliding through space you start to comprehend the enormity which surrounds you. No boundaries exist. Only those which are physically impossible to bypass and those which are set by yourself.
You start to imagine what is waiting for you upon your arrival. Will it be awe-inspiring, will it be mind expanding, or will it simply be a disappointment. The destination has been reached and your expectations are not comparable to the spectacle you are experiencing. Words, thoughts, images, cannot express the sights you are seeing. Your everyday existence suddenly ceases to exist and you are open to the full possibilities which unravel themselves in front of you. Nothing seems unreachable, your only enemy is time... As you peer at the world you forget that it is a place in which you exist physically. It is now a place which you only exist mentally, in the consciousness of those who have experienced you.
The earth and the space, in which it exists, seem to be in unison, both supporting and existing in conjuction with each other. You then focus on the earth and capture its beauty, as it floats in the seemingly endless darkness. You marvel at its colours as it shines through the darkness, illuminating the space surrounding it. You see a planet which radiates so much light and energy, and you then understand how this planet gives life to all living creatures upon it. You then think about all the problems which exist within it, all the pain, all the suffering and all the misery, and you understand that it is the human mind and the 'boundaries' imprisoning individuals which are the root of the problem.
Suddenly you take off and begin your descent to the earth. You start thinking of the boundaries which will limit your own possibilities and you find yourself back on earth, limited physically by your earthly surroundings, but you now have the knowledge of the possibilities which exist but can only be experienced on your next 'trip to the moon'.
Eιναι στιγμές, ήχοι, εικόνες, καταστάσεις που μας κάνουν να αναρωτιόμαστε, να αμφισβητούμε την ύπαρξη μας, τον κόσμο ολόκληρο, τι υπάρχει και τι δεν υπάρχει
Αυτή την παρασκευή η Εσσωτέρικα μας πάει πίσω στο 1902 για να συνειδητοποιήσουμε για άλλη μια φορά πως η φαντασία κάνει θαύματα, χαράζει πορείες και καθορίζει ζωές... Μα η φαντασία θέλει θάρρος και τόλμη, για να την ακολουθήσεις θέλει δύναμη και πάθος.
Μιλάμε για εποχή που η επιστημονική φαντασία δεν ήταν καθημερινότητα αλλά καινοτομία.. τόσο πίσω! Μα τόσο κοντά που στις ανάγκες, στα θέλω και στους φόβους μας δεν άλλαξε τίποτα. Ακόμα κι αν το ταξίδι στο φεγγάρι δεν είναι επιστημονική φαντασία μα πραγματικότητα εδώ και μισό αιώνα. Aκόμα κι αν από το ταξίδι στο φεγγάρι έχουμε πάει χιλια δυο σταδία μπροστά.
Τα λίγα
Εγώ θέλω τα λίγα! Τα πολλά δεν μου φτάνουν.. Δεν μου φτάνουν γιατί πάντα θα με κάνουν αχορταγη, πάντα θα με κάνουν να νιώθω πως δεν έχω τίποτα. Τα λίγα με γεμίζουν. Αυτές οι μικρές δόσεις χαράς είναι που με κάνουν να νιώθω τον κόσμο, αυτό το άθλιο κουκλοθέατρο που μας έριξαν μέσα μα που κρύβει τόσα πολλά και τόσα όμορφα. Θελω τα λίγα που ξεπηδούν από το πουθενά, αυτά που κάνουν τα αδιέξοδο να φαίνεται παράδεισος. Θέλω μια αγκαλια που να αντικαθιστά όλα τα δάκρυα, τον πόνο, την αβεβαιότητα. Δεν θέλω τις πολλές καθημερινές αγκαλιές, θέλω αυτήν που νόμιζα πως δεν θα ερχόταν ποτέ. Θέλω αυτή την αγάπη που βρισκεται μέσα στα βαθύ της ψυχής μου και της ψυχής του, αυτή που δεν φαίνετα μα υπάρχει. Οχι αυτήν που φαινεται αγάπη μα αυτή που είναι αγαπη, αυτή που νιωθεται και βρίσκεται σε κάθε κομματάκι του μυαλού και τις καρδιάς. Και, κυρίως, δεν θέλω την αγάπη που γεννιέται μέσα από την ανάγκη μα αυτή που σχηματίζεται μέσα από χημικές διεργασίες και αντιδράσεις του κορμιού και του μυαλού, αυτή που φουντώνει από μονη της μέσα μου απλά γιατί αυτός που έχω απέναντι μου επιδρά με κάποιο τρόπο ανεξήγητο μα υπεροχο στο μέσα μου... Αυτήν που η λογική δεν θα μπορέσει ποτέ να καταλάβει, να εξηγήσει ή να ελέγξει.
Sunday, December 23, 2012
Κουβέντες με το ταβάνι #5
Tι είναι σωστό; Τι είναι λάθος; Ποιος στο καλό αποφασίζει;
Παλεύω να βρω το σωστό,
τρώγομαι με τα λάθη μουΜα καταλήγω:
Τελικά μόνο οπτικές γωνίες υπάρχουν.. αυτές που σχηματίζονται μέσα από αυτά που κουβαλάμε μέσα μας, μακριά από αυτά που μας φορτώνουν, μακριά από ολα αυτα που μας γεμίζουν τον εγκέφαλο καθημερινά
Τι είναι σωστό για μένα είναι κάτι άλλο και πολύ διαφορετικό από το τι είναι σωστο για σένα,
το δικό σου λάθος μπορεί να ´ναι για μένα κατόρθωμα και το δικό σου σωστό για μένα αποτυχία
Λάθος; Σωστο; Ποιος τελικά αποφασιζει; Πολύ απλα, για μένα αποφασίζω εγώ, για σένα αποφασίζει οποίος εσύ επιλέγεις να αποφασίζει
Ή καλύτερα απλά διαγράφουμε αυτές τις λέξεις και προχωράμε στο άγνωστο και χωρίς οδηγούς..
Πέφτουμε, σηκωνομαστε, πληγωνομαστε, μαθαίνουμε, δίνουμε, μοιραζομαστε, γεμιζουμε
Σωστό και λάθος δεν υπάρχει! Μόνο επιλογές, εμπειρίες, στιγμές καλές και κακές, εύκολες και δύσκολες... Όλα είναι μέσα στο παιχνίδι.
Ακούμε την καρδιά μας, εμπιστευόμαστε το μυαλό μας
Κι ότι βγει! Τουλάχιστον δεν σπαταλήσαμαι μια ζωή να ψάχνουμε τι είναι σωστο και τι είναι λάθος, διοχετεύουμε αυτή την ενέργεια σε κάτι πιο ουσιαστικό,
δεν χάσαμε μια ζωή ακολουθώντας πιστά το σωστό που μας επέβαλαν
Monday, December 17, 2012
Μπατσοι, γουρουνια, δολοφονοι
Όχι λεβέντες, ως εδώ, δεν έχετε καμιά δικαιολογία!
Εκτός απ τα παιδιά σας,υπάρχουν και τα δικά μας ! ! !
Εσείς τους δίνετε διάρκεια...
Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία πλέον για τον άνθρωπο - αστυνομικό.Μέχρι τώρα υπήρξαν στιγμές μέσα σε τόσους αγώνες που κάθε φορά που τους είχαμε απέναντί μας αναρωτιόμουν πως να αισθάνοντε και τι να σκέφτοντε.Ο ανθρώπινος παράγοντας,πάντα μου έκλεινε το στόμα...
Ένας γνωστός αστυνομικός κάποτε μου είπε:...
''Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς,πρέπει να εκτελέσουμε τις εντολές που μας δίνουν και αν δεν το κάνουμε,θα έχουμε πολύ σοβαρές συνέπειες...και έχουμε παιδιά να μεγαλώσουμε''.
Το ίδιο το σύστημα σας αναγκάζει να είστε άνθρωποι εναντίων ανθρώπων...
Μην σκέφτεστε μόνο το φαγητό των παιδιών σας ρε λεβέντες,σκεφτείτε και τα δικαιώματά που έχουν ως άνθρωποι και τους τα καταστρέφετε,δεν έχετε καμιά δικαιολογία πλέον,κάντε κάτι κι εσείς,δεν συμμετέχετε ούτε στο σύνολο ούτε στα προβλήματά του,ξεχνάτε πως μέρος του συνόλου είναι και τα παιδιά σας και αυτά κι εμείς και τα δικά μας παιδιά,χρειαζόμαστε την αλληλεγγύη σας,ποιο πολύ από ποτέ θα έλεγα.
Προστατεύετε ένα σάπιο πολιτικό σύστημα και αυτούς που το αποτελούν,'σεις οι ίδιοι δεν τους κατηγορείτε όταν έχετε τη στολή κρεμασμένη στη ντουλάπα?Είσαστε απέναντι στο ίδιο για όλους μας πρόβλημα,είστε απέναντι στο μέλλον των παιδιών σας,αν δεν λυπάστε τον κοσμάκη λυπηθείτε αυτά,ΕΣΕΙΣ ΔΙΝΕΤΕ ΔΙΑΡΚΕΙΑ...Εσείς θα τα στείλετε μετανάστες,με τη δική σας πλάτη διαλύεται η παιδεία που τους ανήκει,ΕΣΕΙΣ τους απογορεύετε να έχουν δωρεάν ΥΓΕΙΑ.
Εσείς διατηρείτε ζωντανή μια πολιτική που γράφεται με μαύρα γράμματα στη σύγχρονη ιστορία αυτού του τόπου την οποία μετά από χρόνια θα διαβάζουν τα παιδιά σας στα δικά τους παιδιά και θα αποφεύγουν τις απαντήσεις στις δύσκολες προσωπικές ερωτήσεις....
Κάντε κάτι λοιπόν για να έχετε δικαίωμα στη λίστα των ηρώων...Θυμάμαι τον δικό μου παππού,μέχρι πριν πεθάνει,κάθε φορά που συναντούσε κάποιον συνταξιούχο και τότε υπάλληλο της χωροφυλακής,έκανε σαν ταύρος εν υαλοπωλείω,τριάντα κάτι χρόνια μετά...
Άραγε όταν γυρίζετε το βράδι στα σπίτια σας,μιλάτε στα παιδιά σας για δικαιοσύνη και δημοκρατία όταν πριν από λίγο ψεκάζατε με χημικά τον κόσμο επειδή βγήκε να διαδηλώσει γιατί έχασε τη δουλειά του?
Όχι λεβέντες,ως εδώ,δεν έχετε καμία δικαιολογία,ΕΣΕΙΣ ΔΙΝΕΤΕ ΔΙΑΡΚΕΙΑ.Εκτός απ τα παιδιά σας,υπάρχουν και τα δικά μας.
Αναφέρομαι μόνο στους ματατζήδες και αυτούς που δείχνουν υπερβάλλοντα ζήλο με μοναδικό τους όπλο τη ρουφιανιά.
Αντώνης Ζέρβας
Εκτός απ τα παιδιά σας,υπάρχουν και τα δικά μας ! ! !
Εσείς τους δίνετε διάρκεια...
Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία πλέον για τον άνθρωπο - αστυνομικό.Μέχρι τώρα υπήρξαν στιγμές μέσα σε τόσους αγώνες που κάθε φορά που τους είχαμε απέναντί μας αναρωτιόμουν πως να αισθάνοντε και τι να σκέφτοντε.Ο ανθρώπινος παράγοντας,πάντα μου έκλεινε το στόμα...
Ένας γνωστός αστυνομικός κάποτε μου είπε:...
''Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς,πρέπει να εκτελέσουμε τις εντολές που μας δίνουν και αν δεν το κάνουμε,θα έχουμε πολύ σοβαρές συνέπειες...και έχουμε παιδιά να μεγαλώσουμε''.
Το ίδιο το σύστημα σας αναγκάζει να είστε άνθρωποι εναντίων ανθρώπων...
Μην σκέφτεστε μόνο το φαγητό των παιδιών σας ρε λεβέντες,σκεφτείτε και τα δικαιώματά που έχουν ως άνθρωποι και τους τα καταστρέφετε,δεν έχετε καμιά δικαιολογία πλέον,κάντε κάτι κι εσείς,δεν συμμετέχετε ούτε στο σύνολο ούτε στα προβλήματά του,ξεχνάτε πως μέρος του συνόλου είναι και τα παιδιά σας και αυτά κι εμείς και τα δικά μας παιδιά,χρειαζόμαστε την αλληλεγγύη σας,ποιο πολύ από ποτέ θα έλεγα.
Προστατεύετε ένα σάπιο πολιτικό σύστημα και αυτούς που το αποτελούν,'σεις οι ίδιοι δεν τους κατηγορείτε όταν έχετε τη στολή κρεμασμένη στη ντουλάπα?Είσαστε απέναντι στο ίδιο για όλους μας πρόβλημα,είστε απέναντι στο μέλλον των παιδιών σας,αν δεν λυπάστε τον κοσμάκη λυπηθείτε αυτά,ΕΣΕΙΣ ΔΙΝΕΤΕ ΔΙΑΡΚΕΙΑ...Εσείς θα τα στείλετε μετανάστες,με τη δική σας πλάτη διαλύεται η παιδεία που τους ανήκει,ΕΣΕΙΣ τους απογορεύετε να έχουν δωρεάν ΥΓΕΙΑ.
Εσείς διατηρείτε ζωντανή μια πολιτική που γράφεται με μαύρα γράμματα στη σύγχρονη ιστορία αυτού του τόπου την οποία μετά από χρόνια θα διαβάζουν τα παιδιά σας στα δικά τους παιδιά και θα αποφεύγουν τις απαντήσεις στις δύσκολες προσωπικές ερωτήσεις....
Κάντε κάτι λοιπόν για να έχετε δικαίωμα στη λίστα των ηρώων...Θυμάμαι τον δικό μου παππού,μέχρι πριν πεθάνει,κάθε φορά που συναντούσε κάποιον συνταξιούχο και τότε υπάλληλο της χωροφυλακής,έκανε σαν ταύρος εν υαλοπωλείω,τριάντα κάτι χρόνια μετά...
Άραγε όταν γυρίζετε το βράδι στα σπίτια σας,μιλάτε στα παιδιά σας για δικαιοσύνη και δημοκρατία όταν πριν από λίγο ψεκάζατε με χημικά τον κόσμο επειδή βγήκε να διαδηλώσει γιατί έχασε τη δουλειά του?
Όχι λεβέντες,ως εδώ,δεν έχετε καμία δικαιολογία,ΕΣΕΙΣ ΔΙΝΕΤΕ ΔΙΑΡΚΕΙΑ.Εκτός απ τα παιδιά σας,υπάρχουν και τα δικά μας.
Αναφέρομαι μόνο στους ματατζήδες και αυτούς που δείχνουν υπερβάλλοντα ζήλο με μοναδικό τους όπλο τη ρουφιανιά.
Αντώνης Ζέρβας
ΠΗΓΗ: eleftheriskepsii.blogspot.com
Εχουμε και παιδιά να μεγαλώσουμε! Τι θα τα ταισουμε;
Μόνο που τα παιδιά δεν μεγαλώνουν μόνο με φαΐ, υπάρχουν άλλες τροφές ουσιαστικοτερες. Παιδεία, ελευθερία, ανθρωπιά, αληθεια, αλληλεγγύη... το δικαίωμα για ένα κόσμο όμορφο, ένα κόσμο δικό μας, ανθρώπους αληθινους!
Αντ´αυτου επιλέγετε να στηρίζετε το σύστημα αυτό που τους στερεί ο,τι σημαντικότερο έχουν: αξίες, αξιοπρέπεια, ευκαιρίες μα πάνω απ'όλα ελευθερία. Και μας τα παίρνει με τέτεοιο τρόπο που δεν μας αφήνει να το καταλάβουμε.
Ενα σύστημα που αποφασιζει και πραττει για αυτά και που στην ουσια τους στερεί την ευκαιρία τους να ζησουν
Βέβαια το σύστημα μας έχει κάνει τόσο πολύ να εξαρτιώμαστε απο αυτό, να βλέπουμε τον τροπο ζωής που μας προσφέρει ως την καλυτερη ή την μονη μας επιλογή
Όλο παιχνιδακια το Συμπαν
Sunday 16 Dec 2012
[Taker from Moby's Journal]
but as the mayan apocalypse is almost upon us i'm going to go with 'raven harbinger' rather than 'crow'. or both.
so. i have my own hopes/thoughts about the upcoming mayan apocalypse.
first and foremost is my hope that we're somehow moving out of the age of stupid.
for millions of years our ancestors had to deal with problems that were not of their own making. like, for example, bears and lions and scarcity.
and now we primarily have to deal with problems of our own making: obesity, cigarettes, war, rape, famine, pollution, intolerance, global warming, gun violence, murder, etc, etc.
and we unfortunately have no one to blame but ourselves.
we've created paradise and filled it with problems.
so my hope is that the apocalypse will somehow get people to wake up and stop being so pointlessly and avoidably stupid.
and to stop creating problems for themselves. and, while we're at it, for others.
which sounds glib, i know.
but that's what i'm hoping. maybe, as some smart people think, it's also leaving behind the era of belligerent patriarchy and moving into an era of benign matriarchy.
maybe it's when the polar ice sheets fall into the sea and we realize that there are consequences to idling our cars in the parking lot at starbucks.
or, simply, it's when we(me included) all wake up and stop being stupid.
maybe it's when we stop wrapping plastic toys in plastic shrink wrap.
maybe it's when we stop feeding thousands of pounds of grain to cows when that same grain could actually be fed to starving humans.
maybe it's when governments stop subsidizing tobacco production.
maybe it's when we stop heating our driveways.
maybe it's when the punishment for rape becomes greater than the punishment for growing marijuana.
maybe it's when we stop paying professional athletes 10,000 times more than school teachers.
maybe it's when we stop using drinkable water in our toilets.
maybe it's when we stop using poison to keep golf courses looking green.
maybe it's when the background check on buying a gun becomes more extensive than the background check on adopting a cat.
and so on. and so on.
in any case, here's a picture of a crow who is heralding the end of the age of stupid.»
http://www.moby.com/journal/2012-12-16/
Και μόλις σήμερα βλέπαμε ένα πανέμορφο ουρανό και τον ήλιο να ξεπροβάλλει κοκκινοπός, ακούγαμε Moby και μιλούσαμε γι'αυτόν... επιστρέφαμε από μια όμορφη σαββατιάτικη έξοδο, από ένα μέρος με ωραία μουσική και ξεχωριστούς ανθρώπους :)
[Taker from Moby's Journal]
«here's a picture i took earlier. i'm not sure what it is, exactly, but i'm choosing to believe that it's a raven harbinger of some sort of relatively benign apocalypse or it could just be a crow.
so. i have my own hopes/thoughts about the upcoming mayan apocalypse.
first and foremost is my hope that we're somehow moving out of the age of stupid.
for millions of years our ancestors had to deal with problems that were not of their own making. like, for example, bears and lions and scarcity.
and now we primarily have to deal with problems of our own making: obesity, cigarettes, war, rape, famine, pollution, intolerance, global warming, gun violence, murder, etc, etc.
and we unfortunately have no one to blame but ourselves.
we've created paradise and filled it with problems.
so my hope is that the apocalypse will somehow get people to wake up and stop being so pointlessly and avoidably stupid.
and to stop creating problems for themselves. and, while we're at it, for others.
which sounds glib, i know.
but that's what i'm hoping. maybe, as some smart people think, it's also leaving behind the era of belligerent patriarchy and moving into an era of benign matriarchy.
maybe it's when the polar ice sheets fall into the sea and we realize that there are consequences to idling our cars in the parking lot at starbucks.
or, simply, it's when we(me included) all wake up and stop being stupid.
maybe it's when we stop wrapping plastic toys in plastic shrink wrap.
maybe it's when we stop feeding thousands of pounds of grain to cows when that same grain could actually be fed to starving humans.
maybe it's when governments stop subsidizing tobacco production.
maybe it's when we stop heating our driveways.
maybe it's when the punishment for rape becomes greater than the punishment for growing marijuana.
maybe it's when we stop paying professional athletes 10,000 times more than school teachers.
maybe it's when we stop using drinkable water in our toilets.
maybe it's when we stop using poison to keep golf courses looking green.
maybe it's when the background check on buying a gun becomes more extensive than the background check on adopting a cat.
and so on. and so on.
in any case, here's a picture of a crow who is heralding the end of the age of stupid.»
http://www.moby.com/journal/2012-12-16/
Και μόλις σήμερα βλέπαμε ένα πανέμορφο ουρανό και τον ήλιο να ξεπροβάλλει κοκκινοπός, ακούγαμε Moby και μιλούσαμε γι'αυτόν... επιστρέφαμε από μια όμορφη σαββατιάτικη έξοδο, από ένα μέρος με ωραία μουσική και ξεχωριστούς ανθρώπους :)
Monday, December 10, 2012
Ψαχουλεύοντας...
πέφτω πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί... Τα γράμματα είναι δικά μου. Δεν πρέπει να είναι πολύ παλιό. Πρέπει να το είχα γράψει πέρσι μέσα σε κανένα τρένο. Διαβάζω:
"Πού είμουν, πού είμαι πού θα είμαι... Πάνω, κάτω, όλα γυρίζουν. Το μόνο που μένει σταθερό είναι το 'δεν ξέρεις τι σε περιμένει αύριο΄. Η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια, σε παρασέρνει στους ρυθμούς της, σε βάζει σε άλλα τρυπάκια, όπου θέλει αυτή κι εσύ άντε να τα βγάλεις πέρα. Κι όμως, τα βγάζεις πέρα! Εύκολα, δύσκολα τα καταφέρνεις! Και πάντα όταν κοιτας πίσω ένα χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη (είτε γιατί πέρασαν, είτε γιατί υπήρξαν).
Γρήγορα! Όλα κυλούνε γρήγορα... Κι εμείς πέφτουμε στην παγίδα, ξεγελιώμαστε, δεν τα υπολογίζουμε, αφήνουμε τις στιγμές να περνούν, έτσι χωρίς να τις εκτιμούμε. Ξεχνάμε πως σ' αυτή τη στιγμή που ζούμε τώρα, σ' αυτή την τόση δα στιγμή που περνά από μπροστά μας βρίσκεται η ζω'η μας, το είναι μας ολόκληρο. Από τέτοιες μικρές στιγμές είναι φτιαγμένη όλη μου η ζωή, [στιγμές που άφησαν να περάσουν ανεκμετάλλευτες, ευκαιρίες που δεν άρπαξα, ανθρώπους που έχασα].
Κι έτσι επιλέγω σ' αυτή τη μικρή στιγμή, σ' αυτό τον άνθρωπο που η ζωή έριξε στον δρόμο μου σαν να τα είχαμε κανονίσει με το σύμπαν, να τα δώσω όλα... Μόνο τότε θα πάρω πίσω τις καλύτερες στιγμές, αυτό που τελικά μένει και το μόνο που αξίζει."
Σ΄εσάς μάλλον δεν θα λένε και πολλα μα εγώ ακόμα και τώρα νιώθω την κάθε λέξη
Κι εγω που έχω ένα θεματάκι με οτιδήποτε υφίσταται υλικά θα φυλάξω κάπου αυτό το χαρτάκι για να το ξαναβρώ κάποτε και να νιώσω ξανά αυτό που νιώθω τώρα και αυτό που ένιωθα τότε
"Πού είμουν, πού είμαι πού θα είμαι... Πάνω, κάτω, όλα γυρίζουν. Το μόνο που μένει σταθερό είναι το 'δεν ξέρεις τι σε περιμένει αύριο΄. Η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια, σε παρασέρνει στους ρυθμούς της, σε βάζει σε άλλα τρυπάκια, όπου θέλει αυτή κι εσύ άντε να τα βγάλεις πέρα. Κι όμως, τα βγάζεις πέρα! Εύκολα, δύσκολα τα καταφέρνεις! Και πάντα όταν κοιτας πίσω ένα χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη (είτε γιατί πέρασαν, είτε γιατί υπήρξαν).
Γρήγορα! Όλα κυλούνε γρήγορα... Κι εμείς πέφτουμε στην παγίδα, ξεγελιώμαστε, δεν τα υπολογίζουμε, αφήνουμε τις στιγμές να περνούν, έτσι χωρίς να τις εκτιμούμε. Ξεχνάμε πως σ' αυτή τη στιγμή που ζούμε τώρα, σ' αυτή την τόση δα στιγμή που περνά από μπροστά μας βρίσκεται η ζω'η μας, το είναι μας ολόκληρο. Από τέτοιες μικρές στιγμές είναι φτιαγμένη όλη μου η ζωή, [στιγμές που άφησαν να περάσουν ανεκμετάλλευτες, ευκαιρίες που δεν άρπαξα, ανθρώπους που έχασα].
Κι έτσι επιλέγω σ' αυτή τη μικρή στιγμή, σ' αυτό τον άνθρωπο που η ζωή έριξε στον δρόμο μου σαν να τα είχαμε κανονίσει με το σύμπαν, να τα δώσω όλα... Μόνο τότε θα πάρω πίσω τις καλύτερες στιγμές, αυτό που τελικά μένει και το μόνο που αξίζει."
Σ΄εσάς μάλλον δεν θα λένε και πολλα μα εγώ ακόμα και τώρα νιώθω την κάθε λέξη
Κι εγω που έχω ένα θεματάκι με οτιδήποτε υφίσταται υλικά θα φυλάξω κάπου αυτό το χαρτάκι για να το ξαναβρώ κάποτε και να νιώσω ξανά αυτό που νιώθω τώρα και αυτό που ένιωθα τότε
Saturday, November 24, 2012
Λοιπον...
Αγαπη ειναι να δινεις χωρις να περιμενεις να παρεις.
Χαρα ειναι αυτη που βρισκεις στα μικρα.
Ερωτας ειναι να χαμογελας με καθετι μικρο και ασημαντο καθε φορα που αυτος ο καποιος ερχεται στο μυαλο σου.
Παθος ειναι να μην σε κρατανε ουτε αλυσιδες.
Επιτυχια ειναι το 'θελω' και το 'μπορω' να συμπιπτουν.Πραγματικοτητα ειναι αυτη που εχεις μεσα στο μυαλο σου.
Αληθεια ειναι αυτο που δεν θα μαθουμε ποτε μα που παντα θα ψαχνουμε.
Αναμνυσεις ειναι οι στιγμες που περνουν μα μενουν χαραγμενες στο μυαλο μας.
Μουσικη ειναι το φοντο της ζωης.
Χρόνος ειναι απλά ένας σύντροφος στο ταξίδι για να μας θυμίζει πως δεν θα είμαστε για πάντα εδώ
Θάνατος ειναι μια υπενθύμιση να ζούμε
(Stay tuned for updates in a year from now)
Tuesday, November 20, 2012
Monday, November 19, 2012
Tuesday, November 13, 2012
Όλοι περαστικοί είμαστε
[Για τον Martin Dawson που σήμερα έχασε τη ζωή του παλεύοντας για 10 μέρες με το θάνατο μετά από ανεύρισμα .
Κι εμάς θα μας τρώει για πολλή καιρο τι θα μπορούσε ακόμα να δόσει αν δεν έφευγε τόσο νωρίς.]
Κι εμάς θα μας τρώει για πολλή καιρο τι θα μπορούσε ακόμα να δόσει αν δεν έφευγε τόσο νωρίς.]
Ο θάνατος... το κυριότερο κομμάτι της ζωής μας, αυτό που σηματοδοτεί το τέλος της και αυτό που της δίνει νόημα. Μας θυμίζει την ασημαντότητα, την αδυναμία μας μπροστά στο μεγαλείο της φύσης.
Μας δίνει δύναμη και ώθηση να ζήσουμε, να παλέψουμε, να εκτιμίσουμε.
Μας πληγώνει, μας πονά, μας βασανίζει.
Μόνο που σοκάρει ακόμα περισσότερο όταν πρόκειται για ανθρώπους που έχουμε συνδεδεμένους με μουσική και κέφι, ανθρώπους που νομίζαμε πως θα ήταν πάντα εκεί ζωντανοί και γεμάτοι ενέργεια να φροντίζουν για τη διασκέδαση μας. Σοκάρει γιατί συνειδητοποιούμε πως ο θάνατος είναι αδίστακτος, δεν υπολογίζει τίποτα, δεν χαρίζεται.
Μα είναι απλά εδώ για να μας θυμίζει να ζούμε, να μας μάθει να εκτιμούμε και να μας βοηθήσει να χτίσουμε τον καλυτερο δυνατό εαυτό μας κατα την σύντομη διαμονή μας εδώ.
Martin Dawson - Is this goodbye (Tale of Us remix)
Σαν να προνόησε.
Τουλαχιστο όμως κάποιοι αφήνουν κατι πίσω τους.
Ας αφήσουμε κι εμείς κατι! Για αρχη, ας το ψάξουμε... θα το βρούμε, θα το χτίσουμε και θα αφήσουμε κι εμείς το πετραδάκι μας σ'αυτόν τον κόσμο*
*τον όμορφο κόσμο, τον μόνο αληθινό.. αυτόν που βλέπουμε με τα μάτια κλειστά και το μυαλό ανοιχτό και όχι αυτόν που έστησαν με ψέματα, προπαγάνδα και αδίστακτο πόθο για χρήμα και δόξα και στον αποίο αποτελούμε απλά μαριονετες
Saturday, November 3, 2012
Let the children techno
Let them rock, let them play, just let them
Απλά αφήστε τα... Αυτά ξέρουν, θα βρουν τον δρομο! Και όλα θα πάνε καλά ή έστω καλύτερα. Γιατί το δικό τους μυαλό ειναι καθαρό, ελεύθερο, ανεπηρέαστο. Τα δικά τους μάτια μπορούν να δουν πιο καθαρά, πιο βαθιά... δεν σταματούν εκεί που τους έμαθαν, εκεί που τους θέλουν να σταματούν.
Monday, October 29, 2012
Wounds that just won't heal
κάποια είναι χτυπήματα και κάποια χαρακιές
κάποια θα φύγουν, θα περάσουν
και κάποια θα μείνουν για πάντα εκεί χαραγμένα
στο σώμα, στην καρδία, στο μυαλό
Κάγκελα Παντού
Μπράβο σας τα καταφέρατε.. μας καταφέρατε μάλλον! Να μπούμε στο παιχνίδι σας και να το παίξουμε óπως το θέλετε.
Κι εκεί καταντήσαμε.. να φοβόμαστε την ίδια μας τη σκιά, σαν κι εσάς! Να νομίζουμε πως αυτο που θέλουμε είναι ασφάλεια, ασφάλεια με την έννοια που της δίνεται εσείς.
Μα δεν την θέλουμε την ασφάλεια σας! Μπορούμε και μόνοι μας. Είμαστε άνθρωποι, όχι μαριωνέτες και τρεφόμαστε με ελευθερία, οχι με ψέματα και ψευδαισθήσεις.
Τα ονομάζουν μέτρα ασφάλειας και θυσιάζουν στο βωμό τους ελευθερία... και καταπατούν νόμιμα τώρα πια αυτά που μας έδωσαν υπο την ονομασία δικαιώματα και που σχεδίασαν με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να επεμβαίνουν, να συντρίπτουν την ουσία τους εύκολα, αποτελεσματικά και πάνω απ'ολα νόμιμα.
Ονομάζουμε ασφάλεια αυτό που μας έβαλαν να στήσουμε, ένα χάος που ρημάζει μέρα με τη μέρα ότι ίχνος ελευθερίας μας έχουν αφήσει οι πολυεθνικες
Κι εκεί καταντήσαμε.. να φοβόμαστε την ίδια μας τη σκιά, σαν κι εσάς! Να νομίζουμε πως αυτο που θέλουμε είναι ασφάλεια, ασφάλεια με την έννοια που της δίνεται εσείς.
Μα δεν την θέλουμε την ασφάλεια σας! Μπορούμε και μόνοι μας. Είμαστε άνθρωποι, όχι μαριωνέτες και τρεφόμαστε με ελευθερία, οχι με ψέματα και ψευδαισθήσεις.
Τα ονομάζουν μέτρα ασφάλειας και θυσιάζουν στο βωμό τους ελευθερία... και καταπατούν νόμιμα τώρα πια αυτά που μας έδωσαν υπο την ονομασία δικαιώματα και που σχεδίασαν με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να επεμβαίνουν, να συντρίπτουν την ουσία τους εύκολα, αποτελεσματικά και πάνω απ'ολα νόμιμα.
Ονομάζουμε ασφάλεια αυτό που μας έβαλαν να στήσουμε, ένα χάος που ρημάζει μέρα με τη μέρα ότι ίχνος ελευθερίας μας έχουν αφήσει οι πολυεθνικες
Wednesday, October 24, 2012
Μπαλόνια παντού
Ξεφουσκωνουν! Αυτο που νομίζαμε πως θα κρατουσε για παντα εξαφανιζεται... Μενουν μονο κατι ιχνη, κατάλοιπα... αναμνησεις! Μα αν το τι ειμαστε ειναι αναμνυσεις και χαρακιες ανεξητηλες στην ψυχη μας τοτε τιποτα δεν εξαφανιζεται δεν χάνεται... αλλάζει απλα μορφη: απο παρον γινεται παρελθον και από περιπέτεια γινεται εμπειρία, γνώση. Δεν ειναι πια αυτό το άμεσο και εντονο που ήταν μα ειναι κατι βαθυ που έμμεσα επηρεάζει την ύπαρξη μας ολόκληρη, ειναι πια το τι ειμαστε και που θα παμε.
Σ'εμανα που συμβαινει παντα αυτο το ξεφουσκομα και ειναι τοσο εντονο και αποτομο αναρωτιεμαι αν απλα ξυπνω. Ή μηπως απλα απογοητευομαι απο τον ιδιο μου τον εαυτο και παραδινομαι;
Thursday, October 4, 2012
Τουλάχιστον πάντα θα υπάρχουν εξοδοι κινδύνου!
Afrika Burn Festival, South Africa
Burning Man, US
Ozora Festival, Hungary
Sunday, September 30, 2012
Συνοψίζουμε...
προσφατες ανακαλύψεις
Andriatique
N'to
tINI
Cosmic Cowboys
και standarακια
Nhar
Vincenzo
Silicone Soul
Henry Saiz
Ian O'Donovan
Benoit & Sergio
Sascha Braemer
Klaurtraum
Kollektiv Turmstrasse
Ost & Kjex
Ian O'Donovan - Aurora Borealis (Henry Saiz 70's mix)
Και η Γη συνεχίζει να γυρίζει, οι εποχές έρχονται και παρέρχονται, η ζωή προχωρά, τα όμορφα μένουν, τα άσχημα περνούν και ξεχνιούνται. Η μουσική μας κρατά συντροφιά, μας δίνει ρυθμό, μας ζωντανεύει.
Thursday, September 27, 2012
.JPG)
Saturday, July 28, 2012
Κουβεντες με το ταβανι #4
Μα πολυ αμφιβαλλω αν εχει γραφτει απο παιδι
Γιατι η ζωη να φανταζει παντα τοσο ομορφη οταν ειμαστε παιδια;
Οσο μεγαλωνουμε βλεπουμε και τα ασχημα, συνειδητοποιουμε πραγματα και καταστασεις που το παιδικο μυαλο δεν θα μας επετρεπε. Οσο πιο μικροι ειμαστε τοσο πιο ομορφα ειναι τα πραγματα, λενε! Μα αυτο το συνειδητοποιουμε μονο οταν εχουμε πια μεγαλωσει.
Τα παιδια παντα θα θελουν να μεγαλωσουν και οι μεγαλοι παντα θα θελουν να γινουν παιδια. Παντα θα θελουμε αυτο που δεν μπορουμε να εχουμε, παντα θα θελουμε αυτο που δεν ειμαστε... Οχι απαραιτητσα γιατι ειμαστε αχαριστοι, απλιστοι και αγνομων μα πολυ απλα γιατι μας βολευει. Ξερετε, μας ειναι πολυ πιο ευκολο να λεμε πως αν ειμασταν παιδια ολα θα ηταν ωραια παρα να κατσουμε να φτιαξουμε ο,τι δεν μας αρεσει και να στησουμε κατι οπως πραγματικα το θελουμε.
Σιγουρα το να να ξερεις, το να συνειδητοποιεις και να καταλαμβαινεις τον κοσμο (που για να λεμε την αληθεια δεν ειναι και ο πιο ομορφος, απλος και δικαιος που θα μπορουσε να ηταν) σε βαραινει. Και γινεται ολο και πιο εντονο με την παροδο των χρονω, γκρεμιζει ο,τι ομορφο υπηρχε στο παιδικο μας μυαλουδακι. Μα ειναι και μια δυναμη μεγαλη που οδηγει σε μια ομορφια αλλιωτικη, αληθινη, που δεν στηριζεται απλα στην αγνοια. Ειναι η ομορφια του να γνωριζεις, να αντιλαμβανεσαι τον κοσμο, να αντιστεκεσαι και να γκρεμιζεις ο,τι σε χαλα, να βρισκεις τη δυναμη να πιστευεις πως μπορεις να τα αλλαξεις και να νιωθεις ασπρος, να βλαπεις κι αλλους ασπρους μεσα στην απολυτη μαυριλα.
Monday, July 23, 2012
Αγαπη υπαρχει!
Παντα θα υπαρχει... Αυτη και η μουσικη μαζι κανουν τον κοσμο να γυριζει, τον κοσμο του καθ'ενος ξεχωριστα.
Το Klubd δεν μας αφηνει αυτο το καλοκαιρι
"Ζώ για ρομανζό. Μιά τολμηρή προσπάθεια να αναζωογονήσουμε την χαμένη έννοια της αγάπης και του ρομαντισμού. Ουσιώδης έννοιες που παραβλέπονται και ξεχνιούνται στη σημερινή κοινωνία. Το στρές και οι ανυσηχίες στις ζωές μας, δεν μας αφήνουν να απολαύσουμε τα βασικότατα συστατικά της ζωής. Απομακρυνόμαστε ο ένας απ’τον άλλο. Απομακρυνόμαστε απο τους γονείς μας. Απο τους φίλους μας. Απο τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Απομακρυνόμαστε απο τους εαυτούς μας. Η ζωή δεν είναι φτιαγμένη απο μαγεία. Η ζωή είναι φτιαγμένη απο εμάς. Εμείς δημιουργούμε την μαγεία. Μέσα απο την μονοτονία και την ανία της ρουτίνας, πάντα θα προσπαθούμε να επαναφέρουμε το νόημα της αγάπης. Μας έλειψε η ρομαντική αποπλάνηση, ο έρωτας απ’την πρώτη ματιά. Είμαστε έτοιμοι να διεκδικήσουμε αυτό που μας ανήκει. Είμαστε έτοιμοι να ξαναερωτευτούμε.
Λίγο έξω απο την Λάρνακα, δίπλα απο τον σταθμό την Δεκέλειας, βρίσκεται ο δικός μας σταθμός της αγάπης. Μας προκαλεί να προκαλέσουμε, να υλοποιήσουμε, να αφιερώσουμε, να παραδωθούμε, να αποθανατίσουμε, να εκφραστούμε, να ψαχτούμε και πάνω απ’όλα να ξαναβρούμε τον εαυτό μας. Συνοδευόμενο απο ισχυρό ηχοσύστημα, μοναδικό τοπίο και διακοσμημένο με τον τρόπο που μόνο το klubd ξέρει να προσφέρει, το Ρομάνζο μας εγγυάται να βρούμε την μαγεία που γυρεύουμε. Η μουσική μεταδίδεται απο τους DJ Aristodemos (Exotica Events), I.O.D (Klub D, Sousami, Xorko) και μία ζωντανή dj εκτέλεση απο τους Matthew Burton & Kate Rathod (Visionquest - Berlin)."
Είσοδος: 15Euro + 1 Drink
Ώρες: 22:00 - 06:00
17 Αυγουστου 2012
Θα με βρειτε εκει :)
Το Klubd δεν μας αφηνει αυτο το καλοκαιρι
"Ζώ για ρομανζό. Μιά τολμηρή προσπάθεια να αναζωογονήσουμε την χαμένη έννοια της αγάπης και του ρομαντισμού. Ουσιώδης έννοιες που παραβλέπονται και ξεχνιούνται στη σημερινή κοινωνία. Το στρές και οι ανυσηχίες στις ζωές μας, δεν μας αφήνουν να απολαύσουμε τα βασικότατα συστατικά της ζωής. Απομακρυνόμαστε ο ένας απ’τον άλλο. Απομακρυνόμαστε απο τους γονείς μας. Απο τους φίλους μας. Απο τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Απομακρυνόμαστε απο τους εαυτούς μας. Η ζωή δεν είναι φτιαγμένη απο μαγεία. Η ζωή είναι φτιαγμένη απο εμάς. Εμείς δημιουργούμε την μαγεία. Μέσα απο την μονοτονία και την ανία της ρουτίνας, πάντα θα προσπαθούμε να επαναφέρουμε το νόημα της αγάπης. Μας έλειψε η ρομαντική αποπλάνηση, ο έρωτας απ’την πρώτη ματιά. Είμαστε έτοιμοι να διεκδικήσουμε αυτό που μας ανήκει. Είμαστε έτοιμοι να ξαναερωτευτούμε.
Λίγο έξω απο την Λάρνακα, δίπλα απο τον σταθμό την Δεκέλειας, βρίσκεται ο δικός μας σταθμός της αγάπης. Μας προκαλεί να προκαλέσουμε, να υλοποιήσουμε, να αφιερώσουμε, να παραδωθούμε, να αποθανατίσουμε, να εκφραστούμε, να ψαχτούμε και πάνω απ’όλα να ξαναβρούμε τον εαυτό μας. Συνοδευόμενο απο ισχυρό ηχοσύστημα, μοναδικό τοπίο και διακοσμημένο με τον τρόπο που μόνο το klubd ξέρει να προσφέρει, το Ρομάνζο μας εγγυάται να βρούμε την μαγεία που γυρεύουμε. Η μουσική μεταδίδεται απο τους DJ Aristodemos (Exotica Events), I.O.D (Klub D, Sousami, Xorko) και μία ζωντανή dj εκτέλεση απο τους Matthew Burton & Kate Rathod (Visionquest - Berlin)."
Είσοδος: 15Euro + 1 Drink
Ώρες: 22:00 - 06:00
17 Αυγουστου 2012
Θα με βρειτε εκει :)
Tuesday, July 17, 2012
ΖΩΗ
Γεμάτη με όμορφα πράγματα...
Προσπαθούμε, ποναμε, θυσιαζουμε
Δίνουμε τα πάντα γι' αυτο που πιστευουμε, ελπίζουμε
Πέφτουμε, πληγωνομαστε, χάνουμε μα σηκωνομαστε ξανά και ξανά
Και μετά κερδίζουμε
Μα αυτό που δίνει αξία σ'ολα αυτά είναι το να έχουμε κάποιον να τα μοιραστούμε... Τα καλά, τα άσχημα, τα δύσκολα, τις χαρές και τις λύπες, τις ήττες και τις νίκες.
ΠΑΙΔΙΑ! Η δική μας συνέχεια... Η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμη.
Προσπαθούμε, ποναμε, θυσιαζουμε
Δίνουμε τα πάντα γι' αυτο που πιστευουμε, ελπίζουμε
Πέφτουμε, πληγωνομαστε, χάνουμε μα σηκωνομαστε ξανά και ξανά
Και μετά κερδίζουμε
Μα αυτό που δίνει αξία σ'ολα αυτά είναι το να έχουμε κάποιον να τα μοιραστούμε... Τα καλά, τα άσχημα, τα δύσκολα, τις χαρές και τις λύπες, τις ήττες και τις νίκες.
ΠΑΙΔΙΑ! Η δική μας συνέχεια... Η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμη.
Κουβέντες με το ταβάνι #3
Τελικα η ζωη ειναι απλη ή περιπλοκη;
Δικη μου η ζωη, δικο μου το μυαλο, εγω στηνω τον κοσμο μου. Αρα τα πραγματα ειναι τοσο απλα ή τοσο περιπλοκα οσο επιλεγω να τα δω. Μα μερικες φορες οσο κι αν θελω να τα δω απλα ειναι περιπλοκα, μπερδεμενα, περαν των δυνατοτητων μου να τα ελεγξω, με παρασερνουν και δεν μπορω να βγω απο μεσα. Καπου μπαινει το συναισθημα, καπου πεταγεται η καρδια, φωναζει δεν μπορει να μεινει απο κατω. Και η καρδια με τα απλα δεν τα παει καλα. Οπου καρδια και ενταση, οπου συναισθημα και αταξια, τιποτα δεν ειναι στη θεση του πια, τιποτα δεν ειναι απλο.
Μα τι να τα κανω τα απλα; Μια φορα που ηρθα εδω ας μπω στη μαχη κι ο,τι βγει. Ας κουραστω, ας πληγωθω, ας κανω λαθη. Νικητης και χαμενος δεν υπαρει. Υπαρχει μονο αυτος που ζει και αυτος που απλα καθεται μεσα στη γιαλα που εχτισε για να ειναι ασφαλης.
Δικη μου η ζωη, δικο μου το μυαλο, εγω στηνω τον κοσμο μου. Αρα τα πραγματα ειναι τοσο απλα ή τοσο περιπλοκα οσο επιλεγω να τα δω. Μα μερικες φορες οσο κι αν θελω να τα δω απλα ειναι περιπλοκα, μπερδεμενα, περαν των δυνατοτητων μου να τα ελεγξω, με παρασερνουν και δεν μπορω να βγω απο μεσα. Καπου μπαινει το συναισθημα, καπου πεταγεται η καρδια, φωναζει δεν μπορει να μεινει απο κατω. Και η καρδια με τα απλα δεν τα παει καλα. Οπου καρδια και ενταση, οπου συναισθημα και αταξια, τιποτα δεν ειναι στη θεση του πια, τιποτα δεν ειναι απλο.
Μα τι να τα κανω τα απλα; Μια φορα που ηρθα εδω ας μπω στη μαχη κι ο,τι βγει. Ας κουραστω, ας πληγωθω, ας κανω λαθη. Νικητης και χαμενος δεν υπαρει. Υπαρχει μονο αυτος που ζει και αυτος που απλα καθεται μεσα στη γιαλα που εχτισε για να ειναι ασφαλης.
Thursday, July 5, 2012
Κουβέντες με το ταβάνι #2
Γαμος.. λεμε τωρα
Γιατι;;; Γιατι να πρεπει να δεσω αυτον που αγαπω;
Ειναι αραγε η αγαπη τοσο αδυναμη που χρειαζεται τον γαμο για να κρατησει δυο ανθρωπους μαζι;
Κι εγω που παντα πιστευα πως η αγαπη ειναι κατι παντοδυναμο... καιπου τωρα το πιστευω ακομα πιο πολυ, το εμαθα, το εζησα. Πως θα επιβιωσω σε μια τετοια κοινωνια; Σ'ενα μερος που ολα ειναι στημενα, οργανωμενα και κανονισμενα... σιγουρα οχι απο μενα.
Θελω απλα να εχω διπλα μου αυτον που αγαπω, αυτον που θα ειναι διπλα μονο γιατι με αγαπα και για κανενα αλλο λογο, κανενα χαρτι και καμια συνηθεια!
* [11/07/2012]
Μα...
"it depends on the people" μου ειπε καποιος, καποιος που η καθε λεξη του μετραει.
Το ακουσα πολλες φορες πριν, μα αυτη η φορα δεν ηταν σαν τις αλλες. Ειναι απο αυτους τους ανθρωπους που χωρις να καταλαβεις πως και γιατι επιδρουν στο μυαλο σου, μιλουν στη ψυχη σου.
Ετσι λοιπον, για καποιους ο γαμος ειναι αυτο που ερχεται να ολοκληρωσει αυτο το ηδη δυνατο που τους ενωνει.
Γιατι;;; Γιατι να πρεπει να δεσω αυτον που αγαπω;
Ειναι αραγε η αγαπη τοσο αδυναμη που χρειαζεται τον γαμο για να κρατησει δυο ανθρωπους μαζι;
Κι εγω που παντα πιστευα πως η αγαπη ειναι κατι παντοδυναμο... καιπου τωρα το πιστευω ακομα πιο πολυ, το εμαθα, το εζησα. Πως θα επιβιωσω σε μια τετοια κοινωνια; Σ'ενα μερος που ολα ειναι στημενα, οργανωμενα και κανονισμενα... σιγουρα οχι απο μενα.
Θελω απλα να εχω διπλα μου αυτον που αγαπω, αυτον που θα ειναι διπλα μονο γιατι με αγαπα και για κανενα αλλο λογο, κανενα χαρτι και καμια συνηθεια!
* [11/07/2012]
Μα...
"it depends on the people" μου ειπε καποιος, καποιος που η καθε λεξη του μετραει.
Το ακουσα πολλες φορες πριν, μα αυτη η φορα δεν ηταν σαν τις αλλες. Ειναι απο αυτους τους ανθρωπους που χωρις να καταλαβεις πως και γιατι επιδρουν στο μυαλο σου, μιλουν στη ψυχη σου.
Ετσι λοιπον, για καποιους ο γαμος ειναι αυτο που ερχεται να ολοκληρωσει αυτο το ηδη δυνατο που τους ενωνει.
Monday, July 2, 2012
Ένας άνθρωπος...
...η μουσικη του, το βλέμμα του, η ζωή του, η συμβολή του, Ο CATTANEO!
Όλα όσα μου θυμίζει...
Η μουσικη που αγάπησα, οι στιγμές που δεν έζησα, τα μέρη που δεν είδα ποτε.
Μα και οι στιγμές που μου χάρισε με τη μουσικη που τις συνόδευε.
Monday, June 18, 2012
Κουβεντες με το ταβανι #1
Ιστορια: γεματη επαναστασεις, αγωνες, θυσιες! Ο σκοπος ενας, ελευθερια. Μια αξια, μια εγνοια, ενας ποθος: ελευθερια! Καθε λαος η δικη του ιστορια, μια ιστορια για ελευθερια.
Σημερα: μετα απο τοσους αγωνες, τοσους πολεμους, τοσους ηρωες ειμαστε λιγοτερο ελευθεροι απο ποτε. Ειμαστε πια τοσο σκλαβωμενοι που δεν το συνειδητοποιουμε καν. Εξωτερικα (αστυνομια, καμερες, νομοι κτλ) μα κυριως εσωτερικα. Εχουμε γινει σκλαβοι του χρηματος, του καταναλωτισμου. Μαριονετες των πολυεθνικων και του 1%.
Το χειροτερο: μας κανουν να πιστευουμε πως τωρα, ναι, ειμαστε ελευθεροι! Εχουμε ασφαλεια, αφθονα υλικα αγαθα και μεσα ψυχαγωγιας. Και "μας τα προσφερουν" σε ''τιμη ευκαιριας'' ενω στην ουσια εχουν φτιαχτει με το δικο μας ιδρωτα. Τωρα μπορουμε σαν καλοι και σωστοι πολιτες να τα απολαυσουμε. Να συνεχισουν κι αυτοι να κανουν τη δουλια τους: να συσσωρευουν ο,τι κινητο και ακινητο υπαρχει στο χερια τους. Μας πλενουν τον εγκεφαλο καθημερινα, μας τον γεμιζουν με πλαστες επιθυμιες και αναγκες, μας τον κρατουν απασχολημενο με φτιαχτη ψυχαγωγια και απολαυσεις ωστε να μην ξεφευγουμε και φυσικα μας διδασκουν απλα να μην σκεφτομαστε, θυμιζοντας μας παντα ποσο ομορφο μας εχουν κανει τον κοσμο.
Ειμαστε ελευθεροι να κυνηγησουμε αυτο που μας επιβαλλουν, το δικο τους, το ματαιο.
.JPG)
Σημερα: μετα απο τοσους αγωνες, τοσους πολεμους, τοσους ηρωες ειμαστε λιγοτερο ελευθεροι απο ποτε. Ειμαστε πια τοσο σκλαβωμενοι που δεν το συνειδητοποιουμε καν. Εξωτερικα (αστυνομια, καμερες, νομοι κτλ) μα κυριως εσωτερικα. Εχουμε γινει σκλαβοι του χρηματος, του καταναλωτισμου. Μαριονετες των πολυεθνικων και του 1%.
Το χειροτερο: μας κανουν να πιστευουμε πως τωρα, ναι, ειμαστε ελευθεροι! Εχουμε ασφαλεια, αφθονα υλικα αγαθα και μεσα ψυχαγωγιας. Και "μας τα προσφερουν" σε ''τιμη ευκαιριας'' ενω στην ουσια εχουν φτιαχτει με το δικο μας ιδρωτα. Τωρα μπορουμε σαν καλοι και σωστοι πολιτες να τα απολαυσουμε. Να συνεχισουν κι αυτοι να κανουν τη δουλια τους: να συσσωρευουν ο,τι κινητο και ακινητο υπαρχει στο χερια τους. Μας πλενουν τον εγκεφαλο καθημερινα, μας τον γεμιζουν με πλαστες επιθυμιες και αναγκες, μας τον κρατουν απασχολημενο με φτιαχτη ψυχαγωγια και απολαυσεις ωστε να μην ξεφευγουμε και φυσικα μας διδασκουν απλα να μην σκεφτομαστε, θυμιζοντας μας παντα ποσο ομορφο μας εχουν κανει τον κοσμο.
Ειμαστε ελευθεροι να κυνηγησουμε αυτο που μας επιβαλλουν, το δικο τους, το ματαιο.
.JPG)
Ειμαστε τοσο ηλιθιοι;;; Προφανως ναι.
Sunday, June 17, 2012
Ολοι εχουμε φωνη
Ο καθενας με το δικο του τροπο!
Φτανει να τη χρησιμοποιουμε.
δειτε και την αρχικη ακδοχη απο την ταινια The Network (1976) εδω
Φτανει να τη χρησιμοποιουμε.
Thursday, May 24, 2012
Επαναλαβετε: "Ειμαι ελευθερος, ειμαι ελευθερος, ειμαι ελευθερος..."
Γιατι επιλεγουμε να βαζουμε τον εαυτο μας σε φυλακες;
Μονοι μας μπαινουμε σε μια διαδικασια εξαρτησης, σε ενα κυνηγι για το ματαιο.
Θυσιαζουμε την ελευθρια μας για λιγη πολυτελια, για λιγη ευκολια, για λιγη αναγνωρηση.
Αλλες φορες παλι απλα μας την περνουν.
Μου λενε πως ζω σε ελευθερο κρατος
μα αναρωτιεμαι αν στ' αληθεια το πιστευουν ή αν απλα δινουν το ονομα αυτο σε κατι που τους βολευει
Ελευθερος ανθρωπος, ελευθερο μυαλο ναι μα ελευθερο κρατος; Οι δυο λεξεις συγκρούονται: η αυτονομια μας από τη μια και η εξουσια του κρατους απο την αλλη, δυο αντίθετα που δεν θα συμφυλιωθούν ποτέ.
We are all just prisoners here, of our own device μας λενε οι Eagles απο το '77. Σημερα ισως απλα να μην υπαρχουν λεξεις αρκετες να το εκφρασουμε.
Wednesday, May 23, 2012
Small is the new cool
Μικρα labels με μεγαλα προσοντα
Γιατι βαρεθηκα να μου επιβαλλουν οι ''μεγαλοι'' τι θα ακουσω!
Αυτη τη φορα επιλεγω
The Sound of Everything, Greece
Love Unlimited Vibes, Germany
Crosstown Rebels, UK
Hot Creations,
Noir, Denmark
Thursday, May 17, 2012
Και κάπως έτσι χωρις να το περιμενεις ερωτεύεσαι (πραγματικά αυτή τη φορά). Μαθαίνεις κάτι για την αγάπη που δεν ήξερες.. την ζεις, την νιωθεις! Μέσα σου και γύρω σου. Τώρα πια μπορείς να τη δεις παντού. Συνειδητοποιεις πως υπάρχει, πάντα θα υπάρχει! Οσο μίσος κι αν υπάρχει όσα κι αν είναι τα άσχημα. Είναι στη φύση μας εξάλλου: η αγάπη είναι για τον άνθρωπο ότι και ο ήλιος για τα φυτά.
Αγαπάς λοιπόν...αφηνεσαι. Ρισκαρεις! Έχεις να αντιμετωπίσεις εμπόδια...πολλά! Τον χρόνο, τον ίδιο σου τον εαυτό. Πληγωνεσαι! Απογοητευεσαι...απο τους άλλους, απο τον κόσμο, μα κυρίως απο σενα. Ναι, πολλές φορές πονά... Μα αξίζει! Η κάθε στιγμή, καλη ή κακη, η κάθε προσπάθεια. Γιατί μέσα απο μια τέτοια διαδικασία νιωθεις. Και μοιραζεσαι! Ζεις...και μαθαίνεις τον κόσμο, τον εαυτό σου. Είσαι ήδη ένα σκαλί καλύτερος :)
Expectations
Προσδοκίες...
...αυτές που δημιουργείς εσύ για τον εαυτό σου και μετά απογοητεύεσαι.
...μα κυρίως αυτές που δημιουργούν οι άλλοι για σένα! Φτιάχνουν μια εικόνα για σένα, όπως σε θέλουν. Νομίζουν πως μπορείς να καταφέρεις τα πάντα, τα δικά τους ''πάντα''. Νομίζουν πως αντέχεις τα πάντα. Νομίζουν πως αυτό που μπορείς, πως αυτό που σου ταιρίαζει είναι αυτό που θέλουν αυτοί για σένα. Χώρος για τα δικά σου θέλω, τα δικά σου όνειρα δεν υπάρχει. Και αυτές οι προσδοκίες σε φυλακίζουν, αν τις αφήσεις σου παίρνουν τη ζωή μέσα από τα χέρια.
Και αναρωτιέσαι... γιατί; Τι έκανα; Εγώ τίποτα!
Μάλλον είναι στη φύση του αωθρώπου να δημιουργεί...Να δημιουργεί, να φτιάχνει, να στήνει ακόμα και ανθρώπους όπως τους θέλει, όπως τον βολεύει.
Στο τέλος ή που ο δημιουργός θα προσγειωθεί απότομα ή που ο πρωταγωνιστής θα μείνει φυλακισμένος για πάντα. Και μετά μιλάμε για ελευθερια...
Μα αν θέλω να ανοίξω τα φτερά μου θα τα ανοίξω και θα πετάξω όσο πιο ψηλά μπορώ. Και κανένα δημιούργημα του μυαλού δεν μπορεί να με εμποδίσει.
Thursday, March 22, 2012
Η "απουσία"
Επιτελους φιλοι
Thursday, March 1, 2012
Ξετρυπώνοντας...
...κάπου στο '05
βρήσκουμε A Greek Tribute to Depeche Mode
Τραγουδιστές και συγκροτήματα αναγνωρίζουν το μεγαλέιο και διασκευάζουν DM...
βρήσκουμε A Greek Tribute to Depeche Mode
Τραγουδιστές και συγκροτήματα αναγνωρίζουν το μεγαλέιο και διασκευάζουν DM...
..με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο
...και μας κανουν περίφανους
Sunday, February 26, 2012
Σημερα ακουμε
Μωρα στη φωτια
από το παρελθόν...
και από το σήμερα...
Ολόκληρη η δισκογραφία τους εδώ
από το παρελθόν...
από τον πρώτο τους δίσκο Μωρά στη Φωτιά (1987)
από το δισκο Θεατρίνοι (1999)
ο δίσκος περιέχει επίσεις μελοποιημένα ποιήματα από Κώστα Καριωτάκη, Οδυσσέα Ελύτη, Γιώργο Σεφέρη
2011 επιστροφή
Ολόκληρη η δισκογραφία τους εδώ
Saturday, January 28, 2012
To give or not to give
Θα δώσω κι ας πάει στο κομματια! Αυτό έκανα κι αυτό θα κάνω παντα.
Ό,τι δίνεις, το σύμπαν σου το επιστρέφει διπλά, λένε... Οχι παντα! Θα μπορούσα να πω πως όσο περισσότερο δίνεις τόσο περισσότερο την παθαίνεις... Μα δεν το λέω! ...γιατί αυτό συμβαίνει μόνο όταν δίνεις περιμένοντας να πάρεις. Κι εγώ βλέπω πως αυτά που κερδίζεις είναι περισσότερα φτάνει να μπορείς να τα δεις.
Κι αν είσαι καταδικασμένος στο να δίνεις απλά δέξου το και δώσε όσο καλύτερα μπορείς. Δώσε και μην σκεφτείς αν θα πάρεις...κάποιος λόγος θα υπάρχει. Κι'από το να μην δίνεις, σίγουρα το να δίνεις είναι καλύτερο.
Αφαίσου για λίγο στο σύμπαν...αυτό ξέρει, ίσως αυτό να σου δείξει τον δρόμο. Ισως παλι να σε παρασείρει, να σε κάνει θρίψαλλα... αλλά κάτι κάπου ανάμεσα στο σύμπαν και σ'εμένα θα βρεθεί να ενώσει ξανά τα κομματάκια μου στήνοντας ξανά αυτό που ήμουν ή μάλλον κάτι καλύτερο πιο γερό, τώρα, πιο ανεπτυγμένο και πιο ανθεκτικο.
Ό,τι δίνεις, το σύμπαν σου το επιστρέφει διπλά, λένε... Οχι παντα! Θα μπορούσα να πω πως όσο περισσότερο δίνεις τόσο περισσότερο την παθαίνεις... Μα δεν το λέω! ...γιατί αυτό συμβαίνει μόνο όταν δίνεις περιμένοντας να πάρεις. Κι εγώ βλέπω πως αυτά που κερδίζεις είναι περισσότερα φτάνει να μπορείς να τα δεις.
Κι αν είσαι καταδικασμένος στο να δίνεις απλά δέξου το και δώσε όσο καλύτερα μπορείς. Δώσε και μην σκεφτείς αν θα πάρεις...κάποιος λόγος θα υπάρχει. Κι'από το να μην δίνεις, σίγουρα το να δίνεις είναι καλύτερο.
Αφαίσου για λίγο στο σύμπαν...αυτό ξέρει, ίσως αυτό να σου δείξει τον δρόμο. Ισως παλι να σε παρασείρει, να σε κάνει θρίψαλλα... αλλά κάτι κάπου ανάμεσα στο σύμπαν και σ'εμένα θα βρεθεί να ενώσει ξανά τα κομματάκια μου στήνοντας ξανά αυτό που ήμουν ή μάλλον κάτι καλύτερο πιο γερό, τώρα, πιο ανεπτυγμένο και πιο ανθεκτικο.
Tuesday, January 3, 2012
Ηλεκρονικη μουσικη με αρωμα Ελλαδας
Αισιόδοξο.. πολύ αισιόδοξο!
Αυτά το παιδιά έχουν πολλά να δώσουν. Και δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από καταξιωμένους συναδέλφους τους σε όλο τον κόσμο. Εμείς απλά ας τους απολαύσουμε...
Ambient και downtempo ήχοι που ταξιδεύουν, υπέροχα φωνιτικά και όμορφες μουσικές για να γεμίσουν τα κενά ή να συμπηρώσουν τις στιγμές.
Θα τους βρείτε:
Myspace
Soundcloud
Monday, January 2, 2012
Ο,τι αξίζει είναι παντοτινό
το παρελθόν και το μέλλον μαζι
κι αυτό είναι όμορφο
προχωράμε μα δεν ξεχνάμε
η μουσική εξελίσσεται
μα ό,τι αξίζει μένει
ανακυκλώνεται, προσαρμόζεται
και η μουσική θέλει ανθρώπους που εκτιμουν, που αναγνωρίζουν
το παρελθόν, την ιστορία, τους παλιούς και τους μεγάλους
ίσως οι νέοι να μην τους φτάσουν ποτέ
μα έχουν κι αυτοί κατι να πουν
κατι να δώσουν, κατι ν'αφήσουν πίσω τους
κάτι να μας μάθουν
Subscribe to:
Posts (Atom)