Κουβέντες με το ταβάνι #3

Τελικα η ζωη ειναι απλη ή περιπλοκη;

Δικη μου η ζωη, δικο μου το μυαλο, εγω στηνω τον κοσμο μου. Αρα τα πραγματα ειναι τοσο απλα ή τοσο περιπλοκα οσο επιλεγω να τα δω. Μα μερικες φορες οσο κι αν θελω να τα δω απλα ειναι περιπλοκα, μπερδεμενα, περαν των δυνατοτητων μου να τα ελεγξω, με παρασερνουν και δεν μπορω να βγω απο μεσα. Καπου μπαινει το συναισθημα, καπου πεταγεται η καρδια, φωναζει δεν μπορει να μεινει απο κατω. Και η καρδια με τα απλα δεν τα παει καλα. Οπου καρδια και ενταση, οπου συναισθημα και αταξια, τιποτα δεν ειναι στη θεση του πια, τιποτα δεν ειναι απλο.
Μα τι να τα κανω τα απλα; Μια φορα που ηρθα εδω ας μπω στη μαχη κι ο,τι βγει. Ας κουραστω, ας πληγωθω, ας κανω λαθη. Νικητης και χαμενος δεν υπαρει. Υπαρχει μονο αυτος που ζει και αυτος που απλα καθεται μεσα στη γιαλα που εχτισε για να ειναι ασφαλης.