Μα πολυ αμφιβαλλω αν εχει γραφτει απο παιδι
Γιατι η ζωη να φανταζει παντα τοσο ομορφη οταν ειμαστε παιδια;
Οσο μεγαλωνουμε βλεπουμε και τα ασχημα, συνειδητοποιουμε πραγματα και καταστασεις που το παιδικο μυαλο δεν θα μας επετρεπε. Οσο πιο μικροι ειμαστε τοσο πιο ομορφα ειναι τα πραγματα, λενε! Μα αυτο το συνειδητοποιουμε μονο οταν εχουμε πια μεγαλωσει.
Τα παιδια παντα θα θελουν να μεγαλωσουν και οι μεγαλοι παντα θα θελουν να γινουν παιδια. Παντα θα θελουμε αυτο που δεν μπορουμε να εχουμε, παντα θα θελουμε αυτο που δεν ειμαστε... Οχι απαραιτητσα γιατι ειμαστε αχαριστοι, απλιστοι και αγνομων μα πολυ απλα γιατι μας βολευει. Ξερετε, μας ειναι πολυ πιο ευκολο να λεμε πως αν ειμασταν παιδια ολα θα ηταν ωραια παρα να κατσουμε να φτιαξουμε ο,τι δεν μας αρεσει και να στησουμε κατι οπως πραγματικα το θελουμε.
Σιγουρα το να να ξερεις, το να συνειδητοποιεις και να καταλαμβαινεις τον κοσμο (που για να λεμε την αληθεια δεν ειναι και ο πιο ομορφος, απλος και δικαιος που θα μπορουσε να ηταν) σε βαραινει. Και γινεται ολο και πιο εντονο με την παροδο των χρονω, γκρεμιζει ο,τι ομορφο υπηρχε στο παιδικο μας μυαλουδακι. Μα ειναι και μια δυναμη μεγαλη που οδηγει σε μια ομορφια αλλιωτικη, αληθινη, που δεν στηριζεται απλα στην αγνοια. Ειναι η ομορφια του να γνωριζεις, να αντιλαμβανεσαι τον κοσμο, να αντιστεκεσαι και να γκρεμιζεις ο,τι σε χαλα, να βρισκεις τη δυναμη να πιστευεις πως μπορεις να τα αλλαξεις και να νιωθεις ασπρος, να βλαπεις κι αλλους ασπρους μεσα στην απολυτη μαυριλα.
No comments:
Post a Comment